Golden Gate Bridge: Chrysopylae (1937-2012)

Waar bij San Francisco ooit ponten voeren is in 1934 de Golden Gate Bridge in aanbouw. De brug wordt 2737 meter lang. En een mijlpaal.

Arbeiders zijn trapeze-artiesten op de catwalk. Zonder tijd voor hoogtevrees. Op 27 mei 1937 wordt de Golden Gate Bridge officieel opengesteld. Het feest duurt een week. Vandaag is de brug 75 jaar oud.

Foto 1: 1891 GOLDEN GATE, California.—This forms the entrance to San Francisco Bay, which is about seventy miles long and from ten to fifteen wide, and is narrowed into a channel only about one mile wide; here the waters escape in a current as the tide ebbs and flows to and from the ocean. As one approaches from the ocean towards the bay, the south side of the Golden Gate exhibits a shelving point of land which terminates in a long fortification called Fort Point. The portion of the strait between the light house on the north and the fort on the south, is termed “The Golden Gate,” or “Chrysopylæ.”

Foto 2: Golden Gate Bridge in aanbouw, 1934

Foto 3: Golden Gate Bridge in aanbouw, 1935

Summer in the City: The Lovin’ Spoonful (1966)

De Amerikaanse John Sebastian en de Lovin’ Spoonful scoren in 1966 een nummer 1 hit met Summer in the City van Mark Sebastian en Steve Boone en trotseren de invasie van Britse bands. In de zomer zingt het lied zichzelf. John Sebastian verlaat de Lovin’ Spoonful in 1968.

Hot town, summer in the city
Back of my neck getting dirty and gritty
Been down, isn’t it a pity
Doesn’t seem to be a shadow in the city

All around, people looking half dead
Walking on the sidewalk, hotter than a match head

Fotograaf en fotojournalist Arthur Fellig (1899-1968), ofwel Weegee legt in 1937 een New Yorkse zomer vast. De kinderen spelen op straat.

In 1953 beleeft New York een hittegolf. De brandkranen bieden verkoeling. LIFE’s Peter Stackpole (1913-1997) maakt een reportage.

De Australische fotograaf Rennie Ellis (1940-2003) fotografeert in 1975 een rennend naakt. Aan de ‘Summer in the City‘ op televisie gaat ze voorbij. Wat zit haar op de hielen? Is het de kolder van de zomerhitte?

Foto 1: Weegee, Summer, the Lower East Side, circa 1937

Foto 2: Peter Stackpole, LIFE-serie Fire Hydrants NYC, 1953

Foto 3: Rennie Ellis, Summer in the City, 1975

Eddie Lang: There Will Be Some Changes Made (1928)

Gitarist Eddie Lang (1902-1933) wordt op 5 november 1928 begeleid door pianist Arthur Schutt. There’ll Be Some Changes Made is een song uit 1921 van componist Benton Overstreet met tekst van Billy Higgins. De als Salvatore Massaro geboren Italiaans-Amerikaanse Lang is de eerste jazzgitaar virtuoos. Hij werkt bij de orkesten van Paul Whiteman en Jean Goldkette, met bluesgitarist Lonnie Johnson en violist Joe Venuti. Hier toont-ie zich een minimalist in de stijl van Debussy, Satie of Mompou.

Klokkenspeler Justin Ring wordt toegevoegd op Church Street Sobbin’ Blues. De kerk is nooit ver weg. Een nummer uit 1919 van leden van de Louisiane Five (1918-1920). Opnieuw laat Lang in zijn spel meer weg dan in het dixieland-idioom van het nummer gebruikelijk is.

In A Regular Trouper uit 1932 begeleidt hij Ruth Etting in Without That Gal van Walter Donaldson, America’s Forgotten Sweetheart. Eddie Lang komt in enkele filmpjes even in beeld en verdwijnt daarna voorgoed door een mislukte operatie aan de amandelen. Zijn Changes Are Made.

Without that man, I’m nearly crazy,
I’m in a fog, in a fog the whole night through!

Days, the days are so dreary,
The nights are so long,
My heart is so heavy,
Seems everything’s wrong.
There’s no today,
There’s no tomorrow,
I might forgive, but I can’t live without that man!

Foto: Eddie Lang

Blue Camel als gekleurd exotisme

De ‘blauwe kameel‘ klinkt als de naam van sigarettenmerk of een bar in een zwart-wit film met Humphrey Bogart. De concurrende bar in Casablanca met de gewichtige Sidney Greenstreet heet de ‘Blue Parrot‘.

Of de naam voor een muziekalbum uit 1992 met Oriëntaalse invloeden dat Oost en West verbindt. Zoals de Duits-Frans-Libanese oud-speler Rabih Abou-Khalil doet. Die andere Anouar Brahem die met zijn melodieën een Westers publiek weet te benaderen met betovering.

Timbuktu Fabric is behang van de Britse ontwerper Andrew Martin met een blauwe kamelencaravaan tegen een zandkleurige achtergrond. De kameel heeft twee bulten, de dromedaris een. Met het Arabische ǧamal worden ze allebei bedoeld. Zodat een Blue Camel ook een Blue Dromedary kan zijn. Dat klinkt in de verte niet als exotisch raffinement.

Foto 1: Albumhoes ‘Blue Camel‘ voor enja-records van Rabih Abou-Khalil

Foto 2: Andrew Martin, Timbuktu Fabric, ontwerp voor behang

Foto 3: Duitse Heupfles ‘Kameel’ van Schafer & Vater

Let’s Face the Music and Dance: 1936-1955

Danseres Nadia Gamal (1937-1990) beweegt op een Egyptische mambo-versie van ‘Let’s Face the Music and Dance‘. In Waad el Hawa van Ahmed Badrakhan uit 1955. Een song uit 1936 van Irving Berlin voor ‘Follow the Fleet‘ van Mark Sandrich met Fred Astaire en Ginger Rogers.

Nadia Gamal moet niet verward worden met Samia Gamal die een relatie had met de Syrisch-Egyptische Farid Al-Atrache. De broer van Asmahan. Op choreografie van Hermes Pan maakt Fred Astaire (1899-1987) met Rogers succesvolle musicals voor RKO. Amerika krabbelt uit de crisis. Astaire leidt sophisticated de dans. Katherine Hepburn zegt over het paar: ‘He gives her class and she gives him sex appeal‘. Volg!

There may be trouble ahead
But while there’s moonlight and music
And love and romance
Let’s face the music and dance

Before the fiddlers have fled
Before they ask us to pay the bill
And while we still
Have the chance
Let’s face the music and dance

Foto: Fred Astaire en Ginger Rogers in Follow the Fleet (1936) van Mark Sandrich

Trouwfoto in de studio: 1950-1962

Trouw van Han Osseweijer met Sietje van den Doel op zondag 12 februari 1950 in Nieuwe Tonge. Een fotostudio. Een familiealbum zegt dat Sietje op 5 februari 1919 in Nieuwe Tonge wordt geboren en op 29 oktober in Oude Tonge overlijdt. Ze trouwt dus op 31-jarige leeftijd. Han wordt geboren in 1913. Een sterfdatum wordt niet genoemd.

Trouw van Anna Andries met Jos Snoeren op 13 augustus 1951 in Dongen. Een fotostudio. Een familiealbum zegt dat Anna is geboren op 16 januari 1923 in Dongen en op 27-jarige leeftijd trouwt. Jos komt aldaar op 9 november 1923 ter wereld. Het bruidsmeisje lijkt een zus van de bruid.

Trouw Maria Broosus en Frans Pals op 3 mei 1962. Een fotostudio. Een familiealbum zegt dat Frans op 14 april 1937 in Woensdrecht wordt geboren en op 25 september 2001 in Bergen op Zoom overlijdt. Maria Broosus is van 16 november 1941 uit Huijbergen en trouwt dus op 20-jarige leeftijd. Op 12 september 1962 wordt dochter Anja Pals geboren.

Op internet doen mensen verslag van hun parenteel, genealogie of stamboom. Een rijkdom aan foto’s is voor plaatjeszoekers bereikbaar om te ordenen en te kadreren. Hier gaat het om een fotostudio, trouwen, hekwerk en schaduwen. Amateurs op de belangrijkste dag van hun leven in een gekunsteld decor. Reclameman Erik Kessels bracht deze manier van kijken naar het museum. Internet geeft de verhalen nieuwe betekenis.

Foto 1: Trouwfoto van Han Osseweijer met Sietje van den Doel in Nieuwe Tonge, 12 februari 1950

Foto 2: Trouwfoto van Anna Andries met Jos Snoeren in Dongen, 13 augustus 1951

Foto 3: Trouwfoto van Maria Broosus en Frans Pals op 3 mei 1962, vermoedelijk Woensdrecht

Tragische held: Otis Redding

Otis Redding (1942-1967) is de King of Soul. Nog steeds. Een titel die hij deelt met James Brown en Sam Cooke. Op 10 december 1967 komt-ie om bij een vliegtuigongeluk in Lake Monona, Wisconsin. Samen met vier leden van zijn begeleidingsband de The Bar-Kays. De VS rouwt.

Otis schrijft de meeste nummers zelf, maar zijn My Girl is een bewerking van de nummer 1 hit van The Temptations uit 1965:

I’ve got sunshine on a cloudy day.
When it’s cold outside I’ve got the month of May.
I guess you’d say
What can make me feel this way?
My girl (my girl, my girl)
Talkin’ ’bout my girl (my girl).

I’ve got so much honey the bees envy me.
I’ve got a sweeter song than the birds in the trees.
I guess you’d say
What can make me feel this way?
My girl (my girl, my girl)
Talkin’ ’bout my girl (my girl).

Otis krachtige en open manier van zingen maakt de nummers door zijn passie geloofwaardig en hem tot een icoon. Zijn grootste hit (Sittin’ on) The Dock of The Bay komt uit na zijn dood en is de eerste postume nummer 1 hit. Otis vertolkt stijlvol de Memphis Soul van het label Stax. De beat van de drum is hard en door het ritme goed dansbaar. De elektriserende zwoelheid spreekt vooral de emotie aan. Royal Funk.

Vladimir Nabokov door Carl Mydans: 1958

Vladimir Nabokov (1899-1977) was een invloedrijke Russische schrijver. Met zijn familie vluchtte hij voor de communisten en woonde in Berlijn en Parijs. In 1940 emigreerde hij naar de VS om daar in 1961 weer te vertrekken. Met zijn vrouw Véra trok hij in het Montreux Palace Hotel.

Bekend is Nabokov door zijn roman Lolita (1955) dat een schandaal en een succes wordt. Geen enkele gerenommeerde uitgeverij wilde het uitgeven zodat Nabokov bij de marginale Olympia Press in Parijs van Maurice Girodias uitkomt. Stanley Kubrick maakt er in 1962 een film van.

Nabokov voorzag tijdens zijn Amerikaanse jaren in zijn onderhoud door literatuur te geven op universiteiten. Hij woont vanaf 1953 in Ithaca, New York waar fotojournalist Carl Mydans hem in 1958 fotografeert. Nabokov werkt met systeemkaarten in zijn auto dat zijn kantoor is. Op weg naar een volgende bestemming. Om aan de analyse te ontkomen.

Foto 1, 2 en 3: Carl Mydans, Vladimir Nabokov in car, Ithaca, 1958

Foto 4: James Mason als Humbert Humbert en Sue Lyon als Dolores Haze in Lolita (1962) van Stanley Kubrick

Saul Bass: Walk on the Wild Side (1962)

Saul Bass (1920-1996) was grafisch ontwerper die titelsequenties van films maakte. Soms bekender en beter dan de film waarvan ze deel uitmaken. Zijn samenwerking met Alfred Hitchcock die zijn films zelf produceerde is legendarisch. Ook voor films van Stanley Kubrick, Otto Preminger of Martin Scorsese maakt Bass titels. Het ontwerp ‘Vertigo‘ van Matthew Buchanan voor dit blog is op Bass’ werk gebaseerd.

De sequentie van ‘Walk on the Wild Side‘ is niet typisch Saul Bass. Het roept niet direct de grafisch ontwerper op die speelt met letters, kleuren of vormen. De titels zijn beter dan de film die geen succes wordt.

Edward Dmytryk regisseert, de Brits-Litouwse Laurence Harvey, Jane Fonda en de Franse Capucine acteren. Elmer Bernstein componeert en Mack Davis schrijft de tekst. Soulzanger Brook Benton zingt de titelsong tot een hit. Een instant gospelklassieker. Walk on the Wild Side speelt in een bordeel waar de zonde op de loer ligt. De ‘good cat‘ wint uiteindelijk van de ‘bad cat‘. Zo vertelt de krant. Maar wat blijft ons bij?

Sinner, hear what I’m sayin’
Sinner, you’ve been swingin’, not prayin’
One day of prayin’ and six nights of fun
The odds against goin’ to heaven, six-to-one

Foto 1: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met Jane Fonda en Laurence Harvey

Foto 2: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met ensemble en Capucine

Foto 3: Hoes van album ‘Walk on the Wild Side‘ met muziek van Elmer Bernstein

Canada helpt Nederland (1945-47)

Canadese troepen rijden op 21 april 1945 door Winschoten. Een paard en wagen is in de colonne verzeild geraakt. Vaart en molens schitteren schilderachtig in de zon. Oorlog lijkt ver weg. Aan de overkant van het water zien inwoners het aan. Op 7 mei 1945 gedragen Utrechters zich zoals we het uit oorlogsfilms kennen. Spontaan zwaaiend met tulpen. De fotograaf laat de blik van de soldaat bij een mooi meisje uitkomen.

Een vervolg komt twee jaar later. De Nederlandse ambassadeur in Canada (1947-1950) Herman van Roijen begroet in juni 1947 Nederlandse immigranten die per schip in Montreal aankomen. Zijn echtgenote staat er in haar zomerjurk bij. Voorgoed bevrijd zwaait iedereen elkaar vrijheid toe.

Foto 1: Winschoten, uitzicht vanaf een dak op een kanaal en een weg die wordt gebruikt door militaire voertuigen, 21 april 1945

Foto 2: Menigte Nederlanders viert de bevrijding van Utrecht door het Canadese leger, 7 mei 1945

Foto 3: De Nederlandse ambassadeur in Canada, J.H. van Roijen begroet samen met zijn echtgenote de Nederlandse immigranten die met de boot in  Montreal aankomen, juni 1947