Geplaatst op

Zes arrangeurs op zoek naar een fotograaf (1947)

Het is 1947. Wat zien we hier? Waarom kijken op de tweede foto de mannen zo ernstig? De plek is het Museum of Modern Art, New York. Op de achtergrond Guernica van Pablo Picasso. Tot 1981 bleef het hier.

We zien zes arrangeurs van moderne jazzmuziek die fotograaf Bill Gottlieb in de omgeving van moderne kunst vastlegt. Ze onderzoeken. Een cool idee voor publicatie in magazine Downbeat. Toevallig zijn ze tegelijk in New York. Ralph Burns, Eddie Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards en Eddie Sauter. Arrangeurs Bob Graettinger, Billy Strayhorn en Pete Rugolo ontbreken. Ach, het concept is niet perfect.

In de toelichting zegt Gottlieb dat het MoMA niet flexibel was. De bovenste foto werd te komisch gevonden. En de onderste? Oordeel zelf.

Foto 1: William Gottlieb, ‘Portrait of Ralph Burns, Edwin A. Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards, and Eddie Sauter’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947

Foto 2: William Gottlieb, ‘Portrait of Edwin A. Finckel, Ralph Burns, Eddie Sauter, Johnny Richards, Neal Hefti, and George Handy’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947

Advertenties

6 Reacties op “Zes arrangeurs op zoek naar een fotograaf (1947)

  1. selmasalo

    Wat een mooie pakken…

  2. @selmasalo
    In de plooi. Juist de ‘zoot suit’ voorbij. En die dassen … geweldig, toch?

  3. rockade ⋅

    Waren mannen nou vroeger veel braver
    of lijkt dat maar zo.

  4. @rockade
    Laten we maar veronderstellen dat het zo lijkt. Of ligt het aan de kapper?

  5. Selma

    Als je op hun ogen let, zie je dat de heren precies even snaaks zijn als tegenwoordig en waarschijnlijk sinds mensenheugenis.
    Maar in 1947 letten de mensen (in hun vrije tijd) heel erg op hun uiterlijk: perfect geschoren fris gewassen gezicht, kappershoofdje met opgeschoren nek, schone nagels, blinkend gepoetste schoenen.
    En dan: onberispelijk gestrikte das, schone boord, gestreken wit overhemd, de manchetten keurig anderhalve centimeter uit de mouw, en pra-chti-ge pakken (met zoals het hoort 1 knoopje dicht als ze staan).
    Bijzonder mooi daaraan, behalve de wonderschone snit, is dat ze altijd nèt ietsje te ruim zitten. Behalve de mouwen bij de twee heren links. Daaraan zie je het grote pakkenprobleem van de meeste huidige mannen en hun confectie-aankopen: altijd die rare kronkels in hun mouwen, die opkruipende schouders, de rug die soms tot halverwege het achterhoofd opbolt als ze zitten (let er maar eens op bij een praatprogramma op tv met bobo’s).
    Als ik minister Hillen, meneer Wellink, of willekeurig welke oude walrus op tv zie met z’n colbertkraag tegen z’n oren, z’n lubberende keel geperst in een krappe boord, de verkeerde maat schouders (kruipen op, of hanger over), enfin, zulke mannen kan ik eigenlijk niet serieus nemen.
    Jonge nieuwslezers, slanker ook, kiezen beter passende pakken, maar die kunnen weer geen dassen strikken, en zitten met rare plooien in hun shirt. Enfin heren van heden, er is werk aan de winkel, en sommige dingen waren (veel) beter in het verleden.

  6. @Selma
    Prachtig commentaar van je. Ik ben het er graag mee eens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s