Geplaatst op

Framboise: Charles Aznavour en Boby Lapointe (1960)

In Tirez sur le Pianiste van François Truffaut (1932-1984) is Charles Aznavour de pianist in een tingeltangel op wie geschoten wordt. Boby Lapointe (1922-1972) is een kruising van Bourvil, Edward Lear en Seth Gaaikema. Truffaut kende hem van Le Cheval d’OrFramboise werd ondertiteld omdat producent Pierre Braunberger er geen touw aan vast kon knopen. Dienster Françoise wordt Framboise genoemd. That’s it.

Elle s’appelait Françoise,
Mais on l’appelait Framboise !
Une idée de l’adjudant
Qui en avait très peu, pourtant,
(Des idées)…

Elle nous servait à boire
Dans un bled du Maine-et-Loire;
Mais c’n’était pas Madelon
Elle avait un autre nom,
Et puis d’abord pas question
De lui prendre le menton…
D’ailleurs elle était d’Antib’s !

Quelle avanie !
Avanie et Framboise
Sont les mamelles du Destin !

Tirez sur le Pianiste is geen onderdeel van Truffauts Antoine Doinel-cyclus (1959-1970) met een opgroeiende Jean-Pierre Léaud. Don Allen noemt het zelfs een ‘offbeat masterpiece‘ met vermenging van genres. Truffaut vond het een mislukte film omdat-ie niks aan de kassa deed.

Foto: Filmposter van Tirez sur le Pianiste of Schiet op de Pianist (1960) van François Truffaut met Charles Aznavour als Charlie Kohler/ Edouard Saroyan

Advertenties

4 Reacties op “Framboise: Charles Aznavour en Boby Lapointe (1960)

  1. jack pastoor ⋅

    ik wil je even laten weten dat ik gekeken en weer genoten heb.

  2. @Jack
    Het is me een waar genoegen. Tirez sur le Pianiste heb ik in een grijs verleden trouwens meermalen gezien, maar het optreden van Boby Lapointe was me toch niet echt bijgebleven. Door YouTube ontdek ik pas wat een fantastisch nummer het is.

    De blik van Aznavour is veelzeggend en vlak tegelijk. Denkt-ie als superieure zanger ‘wat is dit nou weer?’. Of denkt-ie in zijn rol als pianist aan lagerwal ‘wat is mijn lot om dit te moeten doen?’ Omdat beide sentimenten door elkaar lopen ontstaat spanning.

  3. jack pastoor ⋅

    @GK: ik had nog niet gezien dat je had gereageerd. Ik vind het ook leuk dat je de Armeense zaak in Turkije en Frankrijk – in je andere blog – en Aznavour tegelijk naar voren brengt. Bij ons thuis was hij een (van de) favoriete zanger. (we luisterden ook graag naar Jacques Brel en Edith Piaf).Vooral mijn moeder vond het heerlijk om naar hem te luisteren en daardoor heb ik daar natuurlijk ook veel van meegekregen.

    Bij mij komt zijn acteren hoofdzakelijk over als een lichte onderstroom van woede overgaand in gelatenheid met zijn lot. Dat meen ik af te kunnen leiden uit een kleine (nauwelijks waar te nemen) wenkbrauw beweging en de daarna zachtere blik naar de pianotoetsen en ongerichte , ook zachtere blik het publiek in.

    Het zwart wit van het fragment, het ‘onschuldige’ dansen, de houterige ‘performance’ van de zanger maken het een geweldig fragment.

  4. @Jack
    Ja, de Franse wet over de Armeense genocide en de aandacht voor Charles Aznavour was geen toeval. Mooi die verhalen over hoe je tot iets komt. En genegenheid overblijft als liefde zwijgt.

    Het zit ‘m in dit fragment zeker in de blik van de pianist. Onderkoelder dan onderkoeld. Dat geeft commentaar op wat je aanstipt. Ik kan me perfect vinden in je observaties en uitleg. En de ‘houterigheid’ van de zanger in zijn lopen, zingen en dansen wordt afgezet tegen de ‘frêle’ pianist die minimaal beweegt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s