Ville de Liege, een voorbeeld (1913-1950)

413242-8413c5a74c37cdc0f0c4b589c9395020

Internet is geknipt voor narrowcasting, zoals het heet. Ofwel het bedienen van een specifieke doelgroep op een speciale plaats met specifieke informatie. Alles over Nepal, de geschiedenis van Oost-Groningen, Humphrey Bogart of de parenteel van een individu. Tot in details komt een onderwerp beschikbaar voor de liefhebber. In zo’n reservaat ontstaat door smaak en interesse een sentimenteel museum.

Ville-de-Liege-01

Neem de Ville de Liège. In 1913 gebouwd op de Cockerill werf in het Antwerpse Hoboken. In twee wereldoorlogen ingezet, in 1936 tot carferry omgebouwd, omgedoopt tot de London-Istanbul. Daarna tijdelijk herdoopt tot HMS Algoma en HMS Ambitious. In 1950 uit de vaart genomen. Een Belgische pakketboot met een roemruchte geschiedenis.

1914_v11

Interessant? Ach, een vaartuig voor het collectief geheugen. Door terug te kijken helpt het ons vooruit. Dat kan ook de buitenstaander meeslepen. Maar die zoekt eerder het bijzondere in het gewone, dan andersom. De achtersteven blijkt fotogeniek. De geschiedenis kijkt de Ville de Liège in de kont. Zomaar een boot als spiegel van de verloren tijd die sommigen willen bewaren. Om herinneringen blijvend vast te houden.

Foto 1: Ville de Liège

Foto 2: Ansichtkaart van de Ville de Liège bij vertrek uit Oostende

Foto 3: Ville de Liège

Saul Bass: Walk on the Wild Side (1962)

Saul Bass (1920-1996) was grafisch ontwerper die titelsequenties van films maakte. Soms bekender en beter dan de film waarvan ze deel uitmaken. Zijn samenwerking met Alfred Hitchcock die zijn films zelf produceerde is legendarisch. Ook voor films van Stanley Kubrick, Otto Preminger of Martin Scorsese maakt Bass titels. Het ontwerp ‘Vertigo‘ van Matthew Buchanan voor dit blog is op Bass’ werk gebaseerd.

De sequentie van ‘Walk on the Wild Side‘ is niet typisch Saul Bass. Het roept niet direct de grafisch ontwerper op die speelt met letters, kleuren of vormen. De titels zijn beter dan de film die geen succes wordt.

Edward Dmytryk regisseert, de Brits-Litouwse Laurence Harvey, Jane Fonda en de Franse Capucine acteren. Elmer Bernstein componeert en Mack Davis schrijft de tekst. Soulzanger Brook Benton zingt de titelsong tot een hit. Een instant gospelklassieker. Walk on the Wild Side speelt in een bordeel waar de zonde op de loer ligt. De ‘good cat‘ wint uiteindelijk van de ‘bad cat‘. Zo vertelt de krant. Maar wat blijft ons bij?

Sinner, hear what I’m sayin’
Sinner, you’ve been swingin’, not prayin’
One day of prayin’ and six nights of fun
The odds against goin’ to heaven, six-to-one

Foto 1: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met Jane Fonda en Laurence Harvey

Foto 2: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met ensemble en Capucine

Foto 3: Hoes van albumWalk on the Wild Side‘ met muziek van Elmer Bernstein

Mundaneum, Paul Otlet en Alle Kennis van de Wereld

Al ruim 100 jaar bestaat er zoiets als Wikipedia. Het heet het  Mundaneum  en is Belgisch. Paul Otlet (1868–1944) en Henri La Fontaine (1854–1943) stichtten het in 1910. Nu een museum dat de nagedachtenis van Otlet koestert en samenwerking zoekt met Google. Otlet voorzag in 1934 het ontstaan van de computer in zijn boek Traité de documentation.

Deze voorloper van de informatica is interessant voor Google. Het biedt deze multinational de kans om iets voor Europese cultuur te doen en het eigen prestige op te poetsen. Bibliograaf W. Boyd Rayward ziet Otlet als een typische 19de-eeuwse positivist die denkt dat de wereld op een objectieve manier beschreven kan worden. Hier legt Rayward uit.

Het Mundaneum ontstond uit het ‘Universele Bibliografische Repertoire’ dat een catalogus van kaarten was dat met ‘links’ verwees naar informatie in boeken, tijdschriften, kranten en ander bibliotheek- en archiefmateriaal. Het omvatte 16 miljoen kaarten. Sinds 1940 is er veel verloren gegaan, maar wat rest wordt sinds 1998 bewaard in Bergen.

Foto 1: Vrijwilligers werken aan het Repertoire Bibliographique Universel (1895-1910), dat uitgroeide tot het Mundaneum

Foto 2: De telegraafkamer in het oorspronkelijke Mundaneum in Brussel

Foto 3: Een zaal in het Palais du Cinquantenaire van het Palais Mondial dat de microfoto vertegenwoordigt

Legoman verovert de ruimte met een ballon

Legoman verovert de ruimte. Twee Canadese tieners flikken het om een heliumballon tot 24 kilometer te laten stijgen. Ongebruikelijk, heet het met een understatement. En als het niet geregistreerd was, bestond het niet. Dus vier videocamera’s en mobiele telefoons leggen het vast. Legoman is voorzien van een parachute om terug te keren naar de aarde.

Uiteindelijk explodeerde de ballon op een hoogte van 24 km na 97 minuten en begon de vrije val. Legoman werd 120 km verderop gevonden. Matthew Ho en Asad Muhammad zitten weer gewoon op school. Waarom Lego? Past dat bij de beleving van 17-jarigen? In elk geval geknutsel van hoog niveau. Ver verwijderd van oude beelden:

Foto: Heteluchtballon van Lego. Baron Horst von Horstmann,  wetenschapper en uitvinder test zijn laatste vinding: een gemotoriseerde heteluchtballon. Credits: T. Oechsner.

John Cassavetes rijdt terug in de tijd

In 1964 heft John Cassavetes de hand in The Killers van Don Siegel. Tussen zwaaien en wenken. Wellicht naar Ronald Reagan in diens laatste filmrol. Gemengde gevoelens overmannen Cassavetes als Johnny North. Ooit een kampioen race car driver die ellendig aan zijn eind komt zonder te vluchten. De flashback onderzoekt hoe het zo ver is gekomen.

Op internet wordt film soms werkelijkheid. De man met pet staat op het Keep Them Rolling Forum in een reeks over het WW2 Homefront. Met als ondertitel Speed Racer. Context suggereert dat het een opname uit 1941-42 is. Maar acteur John Cassavetes is meer dan 20 jaar later perfect uitgelicht om terug te rijden in de tijd. Zo maken we ons verleden.

Foto 1: John Cassavetes in The Killers (A Bout portant), 1964

Foto 2: Speed racer, zonder jaartal

LULZ

Humor op internet is eindeloos. Evenals onkunde. Bij gevestigde media niet minder. In een overzicht over twittertaal zegt NRC’s Eva de Valk dat lulz een Nederlandse verbastering van LOL is. Mis poes. Lulz is internationaal zoals de verwijzing naar het Ministry of Lulz aangeeft.

Lulz betekent laughter at someone else’s expense. Ons leedvermaak en het Duitse Schadenfreude. Da’s wat Eva de Valk oproept met haar misvatting van het begrip. Als hogere vorm van identificatie. Legt ze bewust verkeerd uit om een uitleg te verhelderen? Voor wie De Valk nog kan volgen. Omslachtig is zo’n methode wel. Wat resteert is lulz om haar.

Foto 1: Albert Einstein over relativity intensity kelvin=0xygen2

Foto 2: Protestactie burgerlijke ongehoorzaamheid Anonymous in San Francisco, augustus 2011

Foto 3: Albert Einstein met montage van de eindeloze Lulz Loop