Billie Holiday: My Man

Vandaag wordt Billie Holiday 98 jaar. Als ze niet in 1959 gestorven was. Tot op het bot verslaafd aan narcotica, alcohol en foute mannen. Het Franse ‘Mon Homme‘ uit 1916 van Jacques Charles, Channing Pollock, Albert Willemetz en Maurice Yvain werd geschreven voor Mistinguett. Het werd My Man. Lady Day haalt het uit de music hall en voert het in het volle leven door er blues aan toe te voegen. Jimmy Rowles begeleidt in 1957 een door ziekte opgezwollen zangeres.

It cost me a lot
But there’s one thing that I’ve got
It’s my man
It’s my man

Cold or wet
Tired, you bet
All of this I’ll soon forget
With my man

He’s not much on looks
He’s no hero out of books
But I love him
Yes, I love him

Two or three girls
Has he
That he likes as well as me
But I love him

437px-Billie_Holiday_LAT

De legende Holiday laat de feitjes die over haar de ronde doen kloppen. Als een van de jongens gebruikt ze haar stem als instrument. Met ongekende timing. Navolgers als Diana Ross of Ruth Jacott benadrukken eenvoudigweg dat Lady Day onnavolgbaar is. Pianist Teddy Wilson begeleidt met elegante notenreeksen die blijven hangen. Na 75 jaar perfect houdbaar omdat het in een toveract deuntjes tot klassiekers maakt. In die amusementsindustrie waar chic en alledaags samenkomen.

Foto: Billie Holiday voor de rechtbank in 1949.

Paul Strand: Blind (1916)

De Amerikaanse fotograaf Paul Strand (1890-1976) is een van de uitvinders van de moderne fotografie. Weg van het picturalisme dat onder invloed van de schilderkunst stond. Hij nam mensen zoals ze waren. Zonder fratsen. Liefst uit de verte vanwege de objectiviteit. Van Strand wordt gezegd dat-ie alle ‘ismen’ wist te vermijden. Hij kwam op tijd.

Strand ‘steelt’ anoniem het portret van de blinde vrouw zonder op te vallen. Pure fotografie die sociologisch noch journalistiek is. Brutaal in keuze. Met het licentie plaatje ‘2622’ mocht de vrouw van deur-tot-deur verkopen. Het bord ‘BLIND‘ domineert de compositie en doet denken aan het christelijke ‘INRI‘. Het verklikt en verdubbelt wat wij al zien.

Foto 1: Paul Strand, Blind Woman, 1916

Foto 2: Paul Strand, White Fence, 1916

Eerste Wereldoorlog: met buitengewone inspanning

Mijn fascinatie voor de Eerste Wereldoorlog komt door de foto’s in De Prins. Ingebonden jaargangen openden parade’s, troepenbewegingen en slagvelden. Onlangs stootte ik op een Servische site op een foto die ik me zelfs meen te herinneren. Of is dat de gangbare inbeelding?

Het onderschrift zegt: Bij de geallieerden in de omgeving van Saloniki. Servische artilleriepaarden trekken met buitengewone inspanning een auto door een moeras. De datering is september of november 1916.

Achtergrond is dat Servië eind 1915 wordt bezet door Duitsers, Oostenrijk-Hongaren en Bulgaren. Servische troepen vluchten over de bergen naar Albanië. Via Corfu komen ze in het Griekse Saloniki terecht. Griekenland dat moet reageren op de Bulgaarse inmenging blijft neutraal. De Serviërs voegen zich in een geallieerd leger van 500.000 man dat tot september 1918 weinig meer uitricht dan auto’s uit de modder trekken.

De Prins is intussen vervangen door YouTube en blogs. Alles is op internet te vinden, inclusief onvervalst patriottisme. Het lied van hoop en angst Kreće se lađa francuska staat symbool voor de Frans-Servische vriendschap. Evacuatie als Servisch Duinkerken. De Franse boot vaart:

Foto 1: Servische troepen in Saloniki, eind 1916

Foto 2 : Sloep met Servische lijken op Corfu. Omdat de tijd ontbreekt om ze te begraven worden ze opgestapeld op de boten en later overboord gegooid.

A van Aarde

A is de eerste letter die de weg vrijmaakt voor de rest. Jorge Luis Borges omschrijft het begin, de aleph als het punt dat alles insluit. Een alfabet is meer afspraak dan verhaal. Er bestaat geen hemel op aarde. Het begin sluit het einde in. Ter afsluiting verbrandt alles en iedereen, en vergaat tot as. Een onafwendbaar lot. Aangenamer wordt het er niet op.

In de grond worden loopgraven uitgegraven. Britse mannen sterven in juli 1916 tijdens de Slag aan de Somme. Een hel op aarde. In Engeland richt in 1915 het Ministerie van Landbouw het Women’s Land Army op. Drie jaar later werken een kwart miljoen vrouwen met hun handen in de aarde. Voedsel en vrouwen zijn de aanvang van het leven.

Foto 1: Een Britse loopgraaf bij de Albert-Bapaumestraat te Ovillers-La Boisselle, gedurende de Slag aan de Somme, juli 1916. A Compagnie, 11de Bataljon, Cheshire Regiment

Foto 2: Leden van de Women’s Land Army aan het werk op het veld tijdens de Eerste Wereldoorlog