Time on My Hands (1930-32)

Betty Boop als zelfbewust, sexy beeld van een vrouw die drinkt, rookt, zich uitdagend kleedt en danst op hot jazz. Deze keer onder water. Een flapper. Filmster Clara Bow gaf Max Fleischer het voorbeeld:

Bow, Clara (Hula)_01

Merkwaardig is dat de stijl in 1932 al op zijn retour is. De roaring 20’s waren uitgelopen op een depressie die niets te vieren over liet. Hoewel de schittering van een droomwereld ellende even deed vergeten. In dat beeld paste Betty die overal lak aan had: ‘What would you say if I marry you?‘ Nog net voor de verplichtstelling van censuur van de Hays Code zodat het bikinitopje uitkan. Max Fleischer produceert en Ethel Merman zingt. Meezingen mag. Dromen is noodzakelijk. In De Maat.

Time on my hands, you in my arms
Nothing but love in view, then you fall
Once and for all, I’ll see my dreams come true
Moments to spare for someone you care for
Our love affair for two
With time on my hands and you in my arms
And love in my heart all for you.

Vincent Youman componeert Time on My Hands voor de Ziegfeld musical Smiles van 1930. Van tekst voorzien door Harold Adamson. De revue loopt slechts twee maanden, maar in Engeland maakt Al Bowlly het nummer tot een succes. Zo komt het in de herfst van 1931 succesvol terug naar de VS. Kort daarop zingt de zwoele Lee Wiley het bij het orkest van Leo Reisman. Een standard is geboren. Aan het nummer hangt de notie van de flapper: ‘Moments to spare for someone you care for.’

Foto: Clara Bow in Hula, 1927.

Eddie Lang: There Will Be Some Changes Made (1928)

Gitarist Eddie Lang (1902-1933) wordt op 5 november 1928 begeleid door pianist Arthur Schutt. There’ll Be Some Changes Made is een song uit 1921 van componist Benton Overstreet met tekst van Billy Higgins. De als Salvatore Massaro geboren Italiaans-Amerikaanse Lang is de eerste jazzgitaar virtuoos. Hij werkt bij de orkesten van Paul Whiteman en Jean Goldkette, met bluesgitarist Lonnie Johnson en violist Joe Venuti. Hier toont-ie zich een minimalist in de stijl van Debussy, Satie of Mompou.

Klokkenspeler Justin Ring wordt toegevoegd op Church Street Sobbin’ Blues. De kerk is nooit ver weg. Een nummer uit 1919 van leden van de Louisiane Five (1918-1920). Opnieuw laat Lang in zijn spel meer weg dan in het dixieland-idioom van het nummer gebruikelijk is.

In A Regular Trouper uit 1932 begeleidt hij Ruth Etting in Without That Gal van Walter Donaldson, America’s Forgotten SweetheartEddie Lang komt in enkele filmpjes even in beeld en verdwijnt daarna voorgoed door een mislukte operatie aan de amandelen. Zijn Changes Are Made.

Without that man, I’m nearly crazy,
I’m in a fog, in a fog the whole night through!

Days, the days are so dreary,
The nights are so long,
My heart is so heavy,
Seems everything’s wrong.
There’s no today,
There’s no tomorrow,
I might forgive, but I can’t live without that man!

Foto: Eddie Lang

Parlami d’amore Mariu (1932)

Vittorio de Sica (1901-1974) zingt Parlami d’amore Mariù van componist Cesare Andrea Bixio en tekstdichter Ennio Neri. Het liefdeslied voor Mariù klinkt op een pianolo in een taveerne aan het Comomeer in Gli uomini che mascalzoni (1932) van Mario Camerini. Mannen zijn schurken zegt de titel. De komedie in documentaire stijl gefilmd in Milaan en omgeving wordt door soms als de eerste neorealistische film opgevat.

In 1932 is de geluidsfilm nieuw. Het lied is het Leitmotiv in de film en wordt een internationale hit. Engelse (Lilian Pons) en Zweedse (Zarah Leander) versies verschijnen. Het Franse Le chaland qui passe van André de Badet is een bewerking die tekst en Napolitaanse stijl omgooit. Lys Gauty zingt het in 1933. Onderwerp is het binnenschip. Jean Vigo is zo onder de indruk dat-ie zijn meesterwerk L’Atalante omdoopt.

Mariù wordt nog steeds aanbeden. De Milanese jazzpianist Stefano Bollani brengt een ode aan zijn jeugd en aan De Sica, Camerini en Bixio.

Parlami d’amore, Mariù!
Tutta la mia vita sei tu!
Gli occhi tuoi belli brillano
Come due stelle scintillano!
Dimmi che illusione non è,
Dimmi che sei tutta per me!
Qui sul tuo cuor non soffro più:
Parlami d’amore, Mariù. 

Foto: Vittorio de Sica (als Bruno) en Lia Franca (als Mariuccia) in Gli uomini che mascalzoni (1932) 

Betty Boop en the Royal Samoans: Hula dance (1932)

In Betty Boop’s Bamboo Isle (1932) van Max Fleischer beleven Betty en Bimbo avonturen op een tropisch eiland. Alle culturen lijken zich te vermengen. Bimbo wordt eregast en Betty danst de hula. Tot de regen komt en Bimbo toch anders is dan-ie zich voordoet. Eind goed, al goed.

The Royal Samoans gaan op drift met de hula. Onder Westerse invloed. Geluidsfilm bestaat nog maar kort. Betty Boop is het antwoord.

Teddy Bear’s Picnic: 1932

Vrouwen die kleren met beren dragen gaan tot het randje. Mannen die dwepen met teddyberen gaan er overheen. Ze koesteren hun dwaasheid. Amerikaans president ‘Teddy’ Roosevelt verklaarde zo’n 100 jaar geleden zijn liefde voor beren. De popcultuur weet er wel raad mee.

Amerikaan John Walter Bratton componeert in 1907 Teddy Bear’s Picnic. De Iers-Engelse James Kennedy schrijft er in 1932 tekst bij. Orkestleider Henry Hall neemt het op en Val Rosing zingt. De standaard is gezet. Een kinderliedje voor grote mensen. Engelser kan echt niet.

If you go out in the woods today
You’re sure of a big surprise.
If you go out in the woods today
You’d better go in disguise.

For every bear that ever there was
Will gather there for certain, because
Today’s the day the teddy bears have their picnic.

Foto 1: Politieke cartoon door Clifford Berryman (1869-1949) van President Theodore Roosevelts berenjacht naar Mississippi die de Teddybeer zijn naam gaf. In 1902 gepubliceerd in ‘The Washington Post’

Foto 2: Gilbert Russell bekend als ‘Val Rosing’ die in 1932 als eerste Teddy Bear’s Picnic zingt