Screen Songs: She Reminds Me of You & I Can’t Escape from You

De society band van Joe Reichman (1898-1970) speelt I Can’t Escape from You. Op 25 september 1936 wordt deze Screen Song van de Fleischer Studios opgenomen. Billie Bailey zingt. Losse eindjes worden aan elkaar geknoopt. Leo Robin schreef het nummer in 1936 voor Bing Crosby in Rhythm on the Range van Norman Taurog. Reichman was een paljas achter de toetsen. Hij noemde zich de Pagliacci van de piano.

And so you see that I’m really not free
I’m so afraid you might escape from me
And yet I can’t escape from you

joe_reichman-the_pagliacci_of_the_piano(1)

De stuiterende bal is de karaoke van de jaren ’30. Nog een Screen Song is She Reminds Me of You uit 1934 van Harry Revel en Mack Gordon met de Eton Boys. Ook geschreven voor een Paramount-film van regisseur Norman Taurog met Bing Crosby: We’re Not Dressing (1934).

Zoete muziek met een pakkende melodie en grappige animatie. Lopende band werk van hoog niveau. Entertainment voor in de bioscoop. Dit studiosysteem in film en muziek is ter ziele. Voorgoed weg. We blijven verbaasd achter met de vraag hoe hoog de standaard was en of het echt een vereiste was dat de scherpe kantjes weggevijld moesten worden.

sher

Foto 1: Platenhoes ‘The Pagliacci of the Piano‘ van Joe Reichman and his Orchestra.

Foto 2: Bladmuziek van She Reminds Me of You van Mack Gordon en Harrie Revel uit We’re Not Dressing met Carole Lombard en Bing Crosby.

Advertenties

Bernard Eilers kleurt de nacht (1934-38)

GAA01_010186003504_W

Tussen 1935 en 1938 loopt Bernard Eilers (1878-1951) door de Amsterdamse Kalverstraat. Op nummer 113 baadt lingeriezaak ‘Emko‘ in het licht. Nederland komt uit de crisis. Of doet alsof. Nummer 111 toont het Duitse Verkeersbureau. In de jaren daarna wordt reizen naar Duitsland niet bijster populair. Bijouterieënzaak ‘Rivoli‘ op nummer 187 licht op. Tassen en sieraden wijzen op het goede leven. Gaat dat of komt het?

GAA01_010186003683_W-1

Bernard Eilers was pionier op het gebied van kleurenfotografie. Met ‘kleurseparatiebeelden‘ lukt het hem rond 1935 om drie kleuropnamen te belichten en af te drukken. Aan de randen is het procédé zichtbaar. De diepte en intensiteit van de foto’s is enorm. Maar Kodak en Agfa halen hem in met hun fabrieken. De geniale eenling heeft weerom het nakijken.

GAA01_010186003724_W

In 1934 straalt over de huizen van het Rembrandsplein een reclame voor Philips Bi-Arlita lampen. Op het plein hangt stilte van een huiskamer die leest. Om de hoek rijdt op het Thorbeckeplein de geestesverschijning als auto voor de ‘Claridge American Bar‘ langs. Is dat toveren? Ach, hoe kunnen we het verleden grijpen als dat niet eens in het heden lukt? Met z’n techniek schept Bernard Eilers schoonheid die scherp en droog oogt.

GAA01_010186003513_W

Foto 1: Bernard Eilers, Kalverstraat 111-115. 1935-1938.

Foto 2: Bernard Eilers, Kalverstraat 187. 1935-1938.

Foto 3: Bernard Eilers, Rembrandsplein 2 (gedeeltelijk zichtbaar), 4-12. 1934.

Foto 4: Bernard Eilers, Thorbeckeplein 16 (gedeeltelijk zichtbaar) – 2. 1934.

Isham Jones and his Orchestra (1933)

1933. Het Isham Jones & His Orchestra speelt. Voor Vitaphone. Een medley van populaire muziek. Dansmuziek zoals dat klinkt in de salons. Strak gespeeld met prachtige arrangementen van Gordon Jenkins die het orkest symfonisch laat klinken. Paul Whiteman is de grote concurrent die George Gershwin in 1924 opdracht geeft tot Rhapsody in Blue. Nieuwe kunstvormen haken bij oude aan om aan prestige te winnen. Ontlening.

Jones

Jazz en swing is de popmuziek van ooit. Met als laatsten Charlie Parker with Strings in 1950 en Dave Brubeck met Take Five in 1959. Toen was het afgelopen met de populariteit bij het grote publiek. Aficionado’s grasduinen door de geschiedenis van de populaire muziek en trekken zich terug in hun eigen reservaat. En vinden pareltjes tussen de muziek die niemand begrijpt. Of uit onwetendheid in de verkeerde hoek zet.

IJ

Isham Jones is nagenoeg vergeten. Terwijl-ie klassieke nummers als I’ll See You in My DreamsI’ll See You in My Dreams en There Is No Greater Love componeerde. Opgenomen in het American Songbook. De cross-overs naar Cuba met Siboney van Ernesto Lecuona en naar Rusland met een prelude van Sergej Rachmaninov benadrukken dat elk materiaal met klasse klinkt. In Toyland Club telt goed spel. Da’s de toverspreuk.

Foto 1: Isham Jones Orchestra, 1933.

Foto 2: Schermafbeelding uit de Vitaphone-film Isham Jones & His Orchestra

Golden Gate Bridge: Chrysopylae (1937-2012)

Waar bij San Francisco ooit ponten voeren is in 1934 de Golden Gate Bridge in aanbouw. De brug wordt 2737 meter lang. En een mijlpaal.

Arbeiders zijn trapeze-artiesten op de catwalk. Zonder tijd voor hoogtevrees. Op 27 mei 1937 wordt de Golden Gate Bridge officieel opengesteld. Het feest duurt een week. Vandaag is de brug 75 jaar oud.

Foto 1: 1891 GOLDEN GATE, California.—This forms the entrance to San Francisco Bay, which is about seventy miles long and from ten to fifteen wide, and is narrowed into a channel only about one mile wide; here the waters escape in a current as the tide ebbs and flows to and from the ocean. As one approaches from the ocean towards the bay, the south side of the Golden Gate exhibits a shelving point of land which terminates in a long fortification called Fort Point. The portion of the strait between the light house on the north and the fort on the south, is termed “The Golden Gate,” or “Chrysopylæ.”

Foto 2: Golden Gate Bridge in aanbouw, 1934

Foto 3: Golden Gate Bridge in aanbouw, 1935

Corset in kunst en mode: Horst P. Horst (1939)

In 1939 introduceert modemerk Mainbocher het corset dat breekt met een onscherp silhouet en vooruit loopt op de New Look van Christian Dior. De Duitse fotograaf Horst P. Horst (1906-1999) ensceneert zijn ultieme foto in de studio van het Parijse Vogue. Symbolisch op de grens van oud en nieuw. Horst en Mainbocher verhuizen daarop naar New York.

Wat goed is wordt geleend. Kristian en Marie Schuller combineren surrealistische motieven in hun film The Waist/ La Taille (2010) voor ShowStudio. Verkenning van en ode aan het menselijk lichaam door mode en bewegend beeld. In 1934 loopt Hans Bellmer vooruit op Horst. Toeval dat vier Duitse kunstenaars zich hier in een corset laten passen?

Foto 1: Horst P. Horst, Mainbocher Corset1939

Foto 2: Hans Bellmer, La poupée,1934. Virginia Lust Gallery, New York

Mundaneum, Paul Otlet en Alle Kennis van de Wereld

Al ruim 100 jaar bestaat er zoiets als Wikipedia. Het heet het  Mundaneum  en is Belgisch. Paul Otlet (1868–1944) en Henri La Fontaine (1854–1943) stichtten het in 1910. Nu een museum dat de nagedachtenis van Otlet koestert en samenwerking zoekt met Google. Otlet voorzag in 1934 het ontstaan van de computer in zijn boek Traité de documentation.

Deze voorloper van de informatica is interessant voor Google. Het biedt deze multinational de kans om iets voor Europese cultuur te doen en het eigen prestige op te poetsen. Bibliograaf W. Boyd Rayward ziet Otlet als een typische 19de-eeuwse positivist die denkt dat de wereld op een objectieve manier beschreven kan worden. Hier legt Rayward uit.

Het Mundaneum ontstond uit het ‘Universele Bibliografische Repertoire’ dat een catalogus van kaarten was dat met ‘links’ verwees naar informatie in boeken, tijdschriften, kranten en ander bibliotheek- en archiefmateriaal. Het omvatte 16 miljoen kaarten. Sinds 1940 is er veel verloren gegaan, maar wat rest wordt sinds 1998 bewaard in Bergen.

Foto 1: Vrijwilligers werken aan het Repertoire Bibliographique Universel (1895-1910), dat uitgroeide tot het Mundaneum

Foto 2: De telegraafkamer in het oorspronkelijke Mundaneum in Brussel

Foto 3: Een zaal in het Palais du Cinquantenaire van het Palais Mondial dat de microfoto vertegenwoordigt