Screen Songs: She Reminds Me of You & I Can’t Escape from You

De society band van Joe Reichman (1898-1970) speelt I Can’t Escape from You. Op 25 september 1936 wordt deze Screen Song van de Fleischer Studios opgenomen. Billie Bailey zingt. Losse eindjes worden aan elkaar geknoopt. Leo Robin schreef het nummer in 1936 voor Bing Crosby in Rhythm on the Range van Norman Taurog. Reichman was een paljas achter de toetsen. Hij noemde zich de Pagliacci van de piano.

And so you see that I’m really not free
I’m so afraid you might escape from me
And yet I can’t escape from you

joe_reichman-the_pagliacci_of_the_piano(1)

De stuiterende bal is de karaoke van de jaren ’30. Nog een Screen Song is She Reminds Me of You uit 1934 van Harry Revel en Mack Gordon met de Eton Boys. Ook geschreven voor een Paramount-film van regisseur Norman Taurog met Bing Crosby: We’re Not Dressing (1934).

Zoete muziek met een pakkende melodie en grappige animatie. Lopende band werk van hoog niveau. Entertainment voor in de bioscoop. Dit studiosysteem in film en muziek is ter ziele. Voorgoed weg. We blijven verbaasd achter met de vraag hoe hoog de standaard was en of het echt een vereiste was dat de scherpe kantjes weggevijld moesten worden.

sher

Foto 1: Platenhoes ‘The Pagliacci of the Piano‘ van Joe Reichman and his Orchestra.

Foto 2: Bladmuziek van She Reminds Me of You van Mack Gordon en Harrie Revel uit We’re Not Dressing met Carole Lombard en Bing Crosby.

Waarheid over de Soyuz Vodnikov

SFA022824105

Foto’s van vroeger. Wat is het meer? Uit de herinnering gewist. Het bijschrift redt: ‘Het Russische tankschip/tanker Sojus Vodnikov wordt door de Spaanse nationalisten ernstig beschadigd en wordt voor reparatie naar Terneuzen gebracht. De luchtkoker is doorboord.’ Het jaartal is 1936.

65675063418_000253_3

De Soviet-tanker ‘Союз Водников СССР’ is van de Soyuz-klasse en in 1932 gebouwd zo leert internet. Maar wat zeggen de beelden dat in 1938 de bemanning van de Soyuz Vodnikov een heldenontvangst krijgt? Vanwege een fascistische aanval. Door wie? Critical Past weet het zeker, Soviet-Unie, 1938 en beschadigd. Zo wordt geschiedschrijving handel.

NicolaeUrsuDelfinul

In 1938 wordt de tanker omgedoopt tot Kreml (‘Kremlin’), in 1941 bij Jalta door de eerste Roemeense onderzeeër Delfinul getorpedeerd en in 1943 door de Duitse U24. In 1983 wordt de Kreml gesloopt in Cartagena. Wat moeten we hiermee? Geschiedenis vaart soms naar links en soms naar rechts. Bijschriften kunnen misleiden. De nagedachtenis is delicaat.

41632611

Foto 1: De Soyuz Vodnikov in Terneuzen, 1936.

Foto 2: De Soyuz Vodnikov arriveert in Rusland, 1938. Critical Past.

Foto 3: Roemeense onderzeeër NMS Delfinul.

Foto 4: Roemeense onderzeeër NMS Delfinul.

Ville de Liege, een voorbeeld (1913-1950)

413242-8413c5a74c37cdc0f0c4b589c9395020

Internet is geknipt voor narrowcasting, zoals het heet. Ofwel het bedienen van een specifieke doelgroep op een speciale plaats met specifieke informatie. Alles over Nepal, de geschiedenis van Oost-Groningen, Humphrey Bogart of de parenteel van een individu. Tot in details komt een onderwerp beschikbaar voor de liefhebber. In zo’n reservaat ontstaat door smaak en interesse een sentimenteel museum.

Ville-de-Liege-01

Neem de Ville de Liège. In 1913 gebouwd op de Cockerill werf in het Antwerpse Hoboken. In twee wereldoorlogen ingezet, in 1936 tot carferry omgebouwd, omgedoopt tot de London-Istanbul. Daarna tijdelijk herdoopt tot HMS Algoma en HMS Ambitious. In 1950 uit de vaart genomen. Een Belgische pakketboot met een roemruchte geschiedenis.

1914_v11

Interessant? Ach, een vaartuig voor het collectief geheugen. Door terug te kijken helpt het ons vooruit. Dat kan ook de buitenstaander meeslepen. Maar die zoekt eerder het bijzondere in het gewone, dan andersom. De achtersteven blijkt fotogeniek. De geschiedenis kijkt de Ville de Liège in de kont. Zomaar een boot als spiegel van de verloren tijd die sommigen willen bewaren. Om herinneringen blijvend vast te houden.

Foto 1: Ville de Liège

Foto 2: Ansichtkaart van de Ville de Liège bij vertrek uit Oostende

Foto 3: Ville de Liège

Huis van Oranje of Groen

Oranje huizen zijn soms in strijd met de welstand. Dat ondervonden in 2003 de grafische ontwerpers van Studio Thonik. Een gerechtelijke uitspraak veroordeelde ze tot overschilderen. De welstandscommissie had zich het effect van de oranje kleur onvoldoende gerealiseerd. Uiteindelijk werd het gebouw groen. Pittig groen. Oogde dat prettiger?

Oranje huizen verdienen een foto. Zoals het gerestaureerde Lincoln Theater in Miami, Florida. In het befaamde Art Deco district en daterend uit 1936. Architect was Thomas W. Lamb die zoveel filmtheaters bouwde.

In het Zuid-Chileense Puerto Natales Magallanes staat het ‘Orange Bauhaus‘. Voor het raam een bord van de internationale Italiaanse verhuizers van Trans Sokol. De verhuizing, op de weg in, of de weg uit?

Foto 1 en 2: Gebouw Studio Thonik in Amsterdam

Foto 3: Art Deco in Miami, Florida, het voormalige Lincoln Theater. Credits Carrie

Foto 4: Orange bauhaus in Natales, Chili

Let’s Face the Music and Dance: 1936-1955

Danseres Nadia Gamal (1937-1990) beweegt op een Egyptische mambo-versie van ‘Let’s Face the Music and Dance‘. In Waad el Hawa van Ahmed Badrakhan uit 1955. Een song uit 1936 van Irving Berlin voor ‘Follow the Fleet‘ van Mark Sandrich met Fred Astaire en Ginger Rogers.

Nadia Gamal moet niet verward worden met Samia Gamal die een relatie had met de Syrisch-Egyptische Farid Al-Atrache. De broer van Asmahan. Op choreografie van Hermes Pan maakt Fred Astaire (1899-1987) met Rogers succesvolle musicals voor RKO. Amerika krabbelt uit de crisis. Astaire leidt sophisticated de dans. Katherine Hepburn zegt over het paar: ‘He gives her class and she gives him sex appeal‘. Volg!

There may be trouble ahead
But while there’s moonlight and music
And love and romance
Let’s face the music and dance

Before the fiddlers have fled
Before they ask us to pay the bill
And while we still
Have the chance
Let’s face the music and dance

Foto: Fred Astaire en Ginger Rogers in Follow the Fleet (1936) van Mark Sandrich

The Baruch Foundation en Josef Ehm (1936)

Sinds 1967 wijdden Jacques en Anne Baruch uit Chicago zich aan de vertegenwoordiging van de hedendaagse Midden- en Oosteuropese kunst in de VS via hun Baruch Foundation. Daartoe reisden ze achter het ijzeren gordijn. De Baruchs waren kunsthandelaar en galerist. Jacques kwam oorspronkelijk uit Polen en overleed in 1986, Anne in 2006.

Recent ontving het Museum of Contemporary Photography een schenking van Tsjechische foto’s van de Baruch Foundation. Waaronder werk van Josef Ehm (1909-1989) dat interessant is omdat het tussen classicisme en modernisme beweegt. In een land dat onderhevig was aan invloeden en waar tussen oorlogen door het modernisme bloeide.

Foto 1: Josef Ehm, Café at Barrandov Terrace in Prague, 1936

Foto 2: Josef Ehm, Praha – View and Reflection II, 1936

Things To Come: 1936

De Britse science-fiction film Things To Come blinkt uit in ontwerp. Geen wonder omdat de beroemde set-designer William Cameron Menzies (1896-1957) de regisseur is. Kunstenaars Fernand Léger en László Moholy-Nagy en architect Le Corbusier werken mee. Producent is de Britse tycoon Alexander Korda. Rond die tijd ontwerpt Norman Bel Geddes op de New York World Fair voor het paviljoen van General Motors een kruising in de stad van de toekomst. De toekomst leeft.

De film toont optimisme en is gebaseerd op toekomstvisioenen van schrijver H.G. Wells die naar 2036 verwijzen. Wetenschap wordt positief beoordeeld in antwoord op Metropolis (1927) van Fritz Lang. Wat zien we? Dertig jaar slopende oorlog, honger en ziekte teistert Everytown. In de toekomst wordt de stad herbouwd en kondigt zich een tijdperk van vooruitgang aan. De dreigende oorlog maakt de film niet tot een succes.

Foto 1: Affiche voor Things To Come (1936). Credits: Heritage Auction Galleries

Foto 2: Set voor Things To Come (1936)

Geschwister Schmid en Teddy Stauffer (1941)

S’Margritli und d’Soldate is een Zwitserse film van August Kern uit 1941. Ernstes und Heiteres aus der Grenzbesetzung, ernst en luim van de grensbewaking. Nu wordt de film nauwelijks nog begrepen. Sterren in het Margritli-lied zijn de Geschwister Schmid: Werner, Willy en Klärli. Vanaf de Parijse wereldtentoonstelling van 1936 beroemd met close harmony.

Margritli i lieb di vo Härze mit Schmärze,
I weiss nöd was isch mit mir gscheh.
Was cha mer do mache bi settnige Sache,
oh hät’ i di doch gar nie gseh.

Orkestleider Teddy Stauffer is een ander fenomeen. Leider van het succesvolste en meest Amerikaanse orkest van Duitsland. Zo swingend dat-ie in 1939 terugmoet naar Zwitserland. En in 1941 eigen orkest en land verlaat om het Mexicaanse Acapulco toeristisch te ontwikkelen.

Foto: Geschwister Schmid

Fotostudio Kurkdjian en Co (1888-1936) in Indie

Het Tropenmuseum toont geïdealiseerde beelden van een idyllisch mooi Indië. De fotostudio van Ohannes Kurkdjian is de Jeff Wall of Erwin Olaf van Tempoe Doeloe en daarna. Niets nieuws onder de tropische zon. Opvallend dat het museum dat aspect van enscenering benadrukt.

Context is de politiek van een koloniale samenleving. Maar het gaat om fotografie. Die bestaat in zichzelf. De waarde van de tentoonstelling zit in de foto’s en de weetjes over de productie. De rest is geschiedenis.

Foto 1: Fotostudio Ohannes Kurkdjian; persfotos: Rijstvelden bij Yogyakarta

Foto 2: Fotostudio Ohannes Kurkdjian; Transport van suikerriet

V van Verlangen

V is de 22ste letter. Ooit uitwisselbaar met U en F, W, B, M. De V komt van ver. Het wijst naar victorie en vie, leven. Naar vrouwelijkheid. Bezit is het einde aan het verlangen. Eenmaal vervuld is het voorbij. Evolutie is oorsprong voor verlangen. Zonder jacht en ambitie gebeurt er niets. Kunst en taal profiteren van het verlangen. Veel verhalen worden verteld om te benadrukken dat een verstoord evenwicht wordt hersteld.

Marlene Dietrich verbeeldt verlangen en verleiding. In Desire trekt ze aan door afstand. De blik van de bewonderaar voldoet niet. Haar leven laveert tussen gebroken landen, harten en geschiedenissen. Bijvangst van de goede Duitser. Nog een klassieke Hollywood-film is Tennessee Williams’ A Streetcar Named Desire. Marlon Brando als oerkracht. Het creëert de behoefte bij het Amerikaanse publiek naar serieuze cinema. Da’s weer een ander soort verlangen.

Foto 1: Marlene Ditrich in Desire van Frank Borzage, 1936

Foto 2: Marlon Brando en Vivian Leigh in A Streetcar Named Desire van Elia Kazan, 1951