V van Verlangen

V is de 22ste letter. Ooit uitwisselbaar met U en F, W, B, M. De V komt van ver. Het wijst naar victorie en vie, leven. Naar vrouwelijkheid. Bezit is het einde aan het verlangen. Eenmaal vervuld is het voorbij. Evolutie is oorsprong voor verlangen. Zonder jacht en ambitie gebeurt er niets. Kunst en taal profiteren van het verlangen. Veel verhalen worden verteld om te benadrukken dat een verstoord evenwicht wordt hersteld.

Marlene Dietrich verbeeldt verlangen en verleiding. In Desire trekt ze aan door afstand. De blik van de bewonderaar voldoet niet. Haar leven laveert tussen gebroken landen, harten en geschiedenissen. Bijvangst van de goede Duitser. Nog een klassieke Hollywood-film is Tennessee Williams’ A Streetcar Named Desire. Marlon Brando als oerkracht. Het creëert de behoefte bij het Amerikaanse publiek naar serieuze cinema. Da’s weer een ander soort verlangen.

Foto 1: Marlene Ditrich in Desire van Frank Borzage, 1936

Foto 2: Marlon Brando en Vivian Leigh in A Streetcar Named Desire van Elia Kazan, 1951

Les Vacances de Monsieur Hulot

Les Vacances de Monsieur Hulot uit 1953 is de ultieme vakantiefilm. In 1951 filmde Jacques Tati in Saint-Marc-sur-Mer. Een badplaatsje aan de Franse Westkust, tussen La Baule en Saint Nazaire. Hotel De la Plage speelt in op de film en heeft in 2008 haar deuren heropend.

Als ode aan Tati bezocht ik ooit Saint-Marc. Een mooi strandje, une belle petite plage. Het slungelachtige lichaam van Monsieur Hulot als terugkerend motief in het hotel is een aanslag op de goede smaak. Een terugkerend kwaad van themahotels die de maatvoering uit het oog verliezen. De filmwerkelijkheid heeft het dorp in haar greep genomen.

Maar de films blijven. Memorabel zijn Jour de fête en Playtime. De invloedrijke filmjournalist André Bazin vergeleek Tati ooit met Charlie Chaplin en Buster Keaton. Hij prijst de film de hemel in en vindt dat Les Vacances niet overschat kan worden als belangrijkste filmkomedie na de Marx Brothers en W.C. Fields. Bazin vond de essentie van de cinema niet in montagefilms en kon zich daarom goed vinden in Tati die monteerde voor de camera. Daar op dat strand van Saint-Marc-sur-Mer.

Foto: Les Vacances de Monsieur Hulot, 1953

Tragische held: Osmar Maderna

Versleten taalgebruik zegt dat Osmar Maderna (1918-1951) voorgoed woont in het huis van zijn oudjes, La Casita de mis Viejos. Half ontstolen aan de dood schildert-ie tussen radiogolven van een voorbije tijd een toon en roept ultieme nostalgie op. Onbereikbaar ver weg.

Osmar Maderna is geen lost hero. Argentinië vierde onlangs de 90ste geboortedag van deze bandleider en pianist. Als Osvaldo Pugliese de Duke Ellington van de tango was, Miguel Caló Count Basie en Aníbal Troilo Stan Kenton, dan was Osmar Maderna Frédéric Chopin. De toque sutil y casi etéreo, met een subtiel en bijna hemels touché.

Volgens Henry Miller laat een tragische held zien wat hij of zij niet is geworden, maar had kunnen zijn. Het komt niet weer, maar is nooit weg. Een tragische geld krijgt contouren door een tragisch incident. Op 33-jarige leeftijd stort Osmar Maderna door roekeloos gedrag neer met zijn vliegtuig. Zorgeloos de dood tegemoet. Sans Souci zoals het orkest van Miguel Caló speelt. Op weg naar de Sterrenregen, Lluvia de Estrellas.