Ethel Ennis en The Moon Was Yellow

Klinkt hier een thema uit een James Bond film met Shirley Bassey? Zoiets ja. Met meer timing, frasering en souplesse gezongen door Ethel Ennis. Jazzier dan Dinah Washington en bluesier dan Betty Carter. Ennis is de perfect match voor standards. Sober voordat het nostalgie wordt.

De intro van Mad Monster Party is gelijk aan die van The Moon Was Yellow van Fred Ahlert & Edgar Leslie. Zo werkt de amusementsindustrie.

Mijn referentie is Al Haig in een uitvoering met bas en drums van 13 maart 1954. De liner notes zeggen: Standards, and jazz standards (well, there is a difference), include such rareley recorded tunes as ‘Mighty Like a Rose’, ‘Taboo’ and ‘The Moon Was Yellow’. Ethel Ennis bewijst dat ze zowel de mode van 1963 als wat dissonanten meester is. Ondanks een feminieme tekstaanpassing. Onbegrijpelijk dat we haar zo slecht kennen.

The moon was yellow, and the night was young.
A smile brought us together, and I was wond’ring whether
We’d meet again someday.
The moon was yellow, and a song was sung.
That vocal inspiration gave me the inclination
To give my heart/ away // to you.

Yvette Horner en de Tour de France

Het tijdsbeeld is prachtig. Accordeoniste Yvette Horner in de Tour de France. Op het dak van een auto vermaakt ze het publiek met haar gouden vingers, haar doigts d’or. Zelfs Wout Wagtmans gaat in 1954 met haar op de foto. Horner symboliseert La France Profonde. Da’s het echte Franse leven zoals dat vol nostalgie wordt voorgesteld. Nu door de internationalisering van zowel Tour als Frankrijk op de terugtocht.

Yvette Horner speelt musette die in 1960 al over haar hoogtepunt is. De epische Tour van 1955 met mythische namen als Louison Bobet, Jean Brankart, Fausto Coppi, Charly Gaul, Hugo Koblet, Ferdi Kübler, Stan Ockers en Wim van Est is de raaipaal van de volkscultuur. Daarna stroomt massacultuur binnen, loopt het belang van arbeiderscultuur terug en blaast openheid de mythologie weg. Roland Barthes schrijft het op.

En de bal-musette van Yvette Horner? Ach, we hoeven er niks mee. Symbolen bestaan op eigen voorwaarden. Accordeonist Gus Viseur volgt een klare lijn zonder uit zijn dak te gaan. Zo klinkt droefheid van een tijd.

Foto 1: Yvette Horner in de Tour de France van 1953 op het dak van een Ford Vedette maakt publiciteit voor Suze

Foto 2: Yvette Horner in de Tour de France van 1955 op het dak van een Citroën Traction Avant met stand-in