The Outer Limits (1963-1965)

The Outer Limits is een TV-serie die van 1963 tot 1965 werd uitgezonden. De voorloper van Star Trek. Het was het tijdperk van the New Frontier, een begrip dat in 1960 door president Kennedy in zijn aanvaardingstoespraak werd gemunt. Het luidde een tijdperk van hoopvolle verwachtingen in. Van de Maan tot mensenrechten, van welzijn tot werkgelegenheid en vrouwenrechten. Space was voor even hot.

207151main_vonbraun-kennedy

Wat blijft zijn de uiterlijkheden. Maar heeft de verkenning van het nieuwe grensgebied de nieuwe generatie veranderd? Gestempeld, ofwel geprägd? Van alles begon te schuiven. De seksuele moraal, de vermenging van rassen of het niet meer vanzelfsprekend aanvaarden van het gezag. Grenzen werden overschreden. Zien kunnen we het niet meer.

Het kan niet anders. In de iconografie van het recente verleden domineren vaststaande beelden de ideeëngeschiedenis. Wat van binnen zit is minder zichtbaar dan wat we nu met een vingerknop terughalen. Grenzen zijn lijnen in de tijd die vervagen omdat de herinnering stopt.

Foto: President John F. Kennedy en Wernher von Braun, 1963.

The Spotnicks 1962-1963

In 1954 filmt Nicholas Ray Johnny Guitar. Samen met Victor Young schrijft Peggy Lee de titelsong, die ze ook zingt. Dat doet ze dat jaar op televisie over. In 1962 maken The Spotnicks een instrumentele versie.

The Spotnicks is een Zweedse gitaarrockgroep uit Göteborg in de stijl van The Shadows of The Ventures. In 1961 ontlenen ze hun naam aan de Russische spoetnik. Ruimtepakken wordt hun truc. In de helmen is electronica ingebouwd. Tot 1963 bestaat de groep uit Bo Winberg (lead), Bob Lander (slag), Björn Thelin (bas) en Ove Johansson (drum).

Rocket Man is gebaseerd op het Russische Polyushko-polye dat het Rode Leger verheerlijkt. Albert Raisner kondigt in 1963 The Spotnicks aan die in Lyon voor de Franse TV zijn nummer The Last Space Train (Dernier Train de l’Espace) spelen. In 1974 zet ABBA het Zweedse succes voort.

Foto: Franse hoes van The Spotnicks, 1963

Samia Gamal danst: 1952-1963

Samia Gamal (1924-1994) danst in Ma takulshi la hada (Don’t Tell Anyone) uit 1952 van regisseur Henry Bakarat. Met muziek van zanger en acteur Farid al-Atrache, de broer van tragische held Asmahan. Farid vindt troost bij Samia met wie hij van 1947 tot 1952 in vele films samenwerkt.

In Tarik al shaitan (The Way of the Devil) uit 1963 van Kamal Attia oogt Samia grijzer. De liefde van de Egyptische man gaat via de buik.

Foto: Egyptische poster van Samia Gamal, 1958

The Beatles in Manchester: She Loves You (1963)

Twee dagen voor de moord op president Kennedy treden op 20 november 1963 The Beatles op in het ABC-Theater in Manchester. Ze spelen She Loves You en Twist and Shout. Het Pathe News technicolor filmpje ‘The Beatles Come to Town‘ is onderdeel van de documentaire uit 1965 met Britse popmuziek ‘Pop Gear‘. Titel in de VS ‘Go Go Mania‘. De compilatie is vergelijkbaar met de Amerikaanse TAMI-show uit 1964.

She loves you, yeah, yeah, yeah
She loves you, yeah, yeah, yeah
She loves you, yeah, yeah, yeah, yeah

You think you lost your love,
Well, I saw her yesterday.
It’s you she’s thinking of
And she told me what to say.

She says she loves you
And you know that can’t be bad.
Yes, she loves you
And you know you should be glad.

She said you hurt her so
She almost lost her mind.
But now she said she knows
You’re not the hurting kind.

Het brede formaat is bijzonder en kent allerlei versies voor het kleine scherm. Of Ringo Starr (links) in beeld of John Lennon (rechts). Hier het originele CinemaScope 2.66:1-formaat. Beatlesmania op zijn top.

Foto: Beatlesfans in het ABC-Theater te Manchester op 20 november 1963

One Note Samba met Jobim, Mulligan en Almeida (1962-64)

Samba de Uma Nota Só, of One Note Samba is een compositie van Antonio Carlos ‘Tom’ Jobim (1927-1994). Newton Mendonça schrijft de Portugese en Jobim de Engelse tekst. Een wereldwijde hit in 1963. Deze Bossa Novasong combineert West Coast Jazz met Braziliaanse ritmes. Saxofonist (op klarinet) Gerry Mulligan en Tom Jobim op piano belichamen deze mix in een CBS-programma van 28 december 1962:

This is just a little samba
Built upon a single note
Other notes are bound to follow
But the root is still that note
Now this new one is the consequence
Of the one we’ve just been through
As I’m bound to be the unavoidable 
consequence of you

Op de golf van de populariteit van het genre speelt op 19 mei 1964 de Braziliaanse gitarist Laurindo Almeida met het Modern Jazz Quartet in het Britse BBC-programma Jazz 625Opnieuw in een onweerstaanbare mix van cool jazz en Braziliaanse muziek. Steve Race is de presentator.

Foto: Een jonge Tom Jobim op het strand van Rio de Janeiro

Bobby Rydell en Neil Sedaka op Cinebox (1962)

Cinebox is de voorloper van de muziekvideo. Een jukebox met 16mm-film. Frankrijk ontwikkelt rond 1960 de Scopitone, Italië de Cinebox, dat in de VS vanaf 1963 Colorama heette. Rond 1970 is de rage over. Filmpjes zijn bewaard gebleven en vullen de popgeschiedenis aan.

Sway van het Italiaans-Amerikaanse tieneridool Bobby Rydell wordt vermoedelijk rond 1962 opgenomen. Het is een bewerking van het Spaanse ¿Quién será? van Pablo Beltrán Ruiz waarmee Dean Martin in 1954 al scoorde. De in Italië populaire Neil Sedaka zingt in 1962 voor Cinebox-Colorama zijn nummer-1 hit Breaking Up Is Hard to Do

They say that breaking up is hard to do
Now I know, I know that it’s true
Don’t say that this is the end
Instead of breaking up I wish that we were making up again

I beg of you, don’t say goodbye
Can’t we give our love another try
Come on baby, let’s start a new
‘Cause breaking up is hard to do 

Foto: Frankie Avalon met Cinebox

Tragische held: Sam Cooke

Sam Cooke (1931-1964) wordt geboren als Sam Cook. Zijn einde is tragisch. Doodgeschoten door Bertha Franklin, de manager van het Hacienda Motel. Details roepen nog steeds vragen op. Het eigen nummer ‘You Send Me‘ piekt in 1957. Het optreden twee jaar later in The Dick Clark Show is stijve playback met een mix van R&B, gospel en pop.

Darling you send me
I know you send me
Darling you send me
Honest you do, honest you do
Honest you do, whoa-oh-oh-oh-oh-oh

You thrill me
I know you, you, you thrill me
Darling you, you, you, you thrill me
Honest you do

Cookes belang voor de Soul kan niet overschat worden. Hij vindt het uit. De titel King of Soul past hem. Zwart en wit, oud en jong sprak-ie aan. Zijn dood markeert de opkomst van The Beatles. In 1963 klinkt het eigen nummer ‘Twisting the Night Away‘ in The Jerry Lewis Show. Met een swingend orkest krijgt Cooke de zaal plat. Nog een jaar te gaan.

Let me tell you ‘bout a place somewhere up a New York way
Where the people are so gay
Twisting the night away

Here they have a lot of fun putting trouble on the run
Man
You find the old and young twisting the night away

They’re twisting
Twisting
Everybody’s feeling great
They’re twisting
Twisting
They’re twisting the night away

Foto: Sam Cooke in The Ed Sullivan Show, waarschijnlijk 1 december 1957.

Little Darling: (1953-1957-1960)

De Rocky Fellers bestonden uit vier Philipijnse broers: Tony, Junior, Eddie en Albert Maligmat, en vader Doroteo ‘Moro’ Maligmat. De groep had in 1963 een hit met ‘Killer Joe‘. Rond 1965 was hun roem voorbij.

De Rocky Fellers zingen Little Darlin’ in de Dinah Shore Chevy Show in 1960. Behoorlijk ‘over the top‘. Ook The Diamonds uit Canada worstelen met de overgang van doo-wop naar rock. Via calypso.

Eye, yi-eye-eye-eye
Yi-eye-eye-eye
Ya-ya-ya-ahh

Little darlin’, oh, little darlin’
Oh-oh-oh where a-are you?
My love-a, I was wrong-a
To-oo try to lo-ove two
A-hoopa, a-hoopa, hoopa
Kno-ow well-a that my love-a
Wa-as just fo-or you, oh only you

My darlin’, I need you
To call my own and never do wrong
To hold in mine your little hand
I’ll know too soon that all is so grand
Please, hold my hand

De mooiste versie is van The Gladiolas, de latere The Zodiacs. Little Darlin’ wordt in 1953 geschreven door Maurice Williams. Ya-ya-ya-ahh.

Foto: The Rocky Fellers omstreeks 1963

Girl From Ipanema: Shepp en Getz (1964-65)

Archie Shepp neemt op 16 februari 1965 The Girl From Ipanema op. Voor het album Fire Music op Impulse. In de liner notes zegt Shepp ‘it’s a sort of a pop art and I like the tune’. Shepps solo speelt met het minieme septiemakkoord. Hij rukt de song uit elkaar en laat het swingen. Samen met onder meer Ted Curson (tp), Marion Brown (as) en Joe Chambers (dr).

Stan Getz begeleidt Astrud Gilberto met zijn kwartet in de beach party movie Get Yourself A College Girl (1964). Tom Jobim schrijft het nummer in 1963 en het wordt een wereldsucces samen met de Bossa Nova. Het is kiezen tussen de dag van Getz en de nacht van Shepp.

Tall and tan and young and lovely, the girl from Ipanema goes walking
And when she passes, each one she passes goes – ah
When she walks, she’s like a samba that swings so cool and sways so
gently
That when she passes, each one she passes goes – aah
Ooh But he watches so sadly, How can he tell her he loves her,
Yes he would give his heart gladly,
but each day when she walks to the sea,
she looks straight ahead not at him,
Tall, and tan, and young, and lovely, the girl from Ipanema goes walking
And when she passes, he smiles – but she doesn’t see 

Foto: Astrud Gilberto en Stan Getz (1964)

If Ever I Would Leave You (1960-63)

In 1963 zingt bariton Robert Goulet zijn herkenningsmelodie uit de Broadway-musical Camelot: If Ever I Would Leave You. Geschreven door tekstdichter Alan Jay Lerner en componist Frederick Loewe. In de TV-show Judy Garland and Her Guests Phil Silvers and Robert GouletHet sprookje van Camelot wordt geassocieerd met de Kennedy-regering.

If ever I would leave you
It wouldn’t be in summer;
Seeing you in summer, I never would go.
Your hair streaked with sunlight . . .
Your lips red as flame . . .
Your face with a luster
That puts gold to shame.

But if I’d ever leave you,
How could it be in autumn.
How I’d leave in autumn, I never would know.
I’ve seen how you sparkle
When fall nips the air.
I know you in autumn
And I must be there.

Robert Goulet (1933-2007) als Lancelot vergelijkt vier seizoenen. Nooit kan-ie Guinevere verlaten. Tenorsaxofonist Sonny Rollins (1930) speelt op 23 maart 1962 in Jazz Casual van Ralph J. Gleason in de KQED Studios te San Francisco. Met Jim Hall (g), Bob Cranshaw (b) en Ben Riley (dr) improviseert deze colossus alsof-ie ons nooit verlaat.

Foto: Robert Goulet, Julie Andrews, Richard Burton en Roddy McDowall tijdens de repetitie van de musical Camelot (1960).