Krzysztof Komeda: Roman Two (1964)

Poolse jazz uit 1964 met pianist Krzysztof Komeda. Een tragische held (1931-1969) . Hij zou furore maken met zijn filmmuziek voor z’n vriend Roman Polanski. En jong sterven. Het kwintet met Tomasz Stanko (tp), Michal Urbanak (ss), Maciej Suzin (bass) en Czesław ‘Mały’ Bartkowski (dr) speelt melancholieke muziek uit Polanski’s film ‘Mes in het Water‘ (Noz W Wodzie) uit 1962: Roman Two ofwel Dwojka Rzymska.

240183.1

Maakt rauwheid deze muziek zo explosief en apart? Is het zoals de biograaf van Tomasz Stańko Rafał Księżyk zegt dat Komeda modernist en romanticus was? In de traditie van Chopin die stilte kon laten klinken. Tussen de noten door. Is het dat Komeda op het hoogtepunt van de koude oorlog Oost met West verbond tot iets nieuws? Deze avant-garde laveert tussen herkenbaarheid en het verstoren ervan. Als de grootvader van Willem Breuker. Omdat het vol plezier inzichtelijk wordt gemaakt in het creatieve proces wordt de muziek zo spannend en invoelbaar. Top. 

cover

Foto 1: Uit: Mes in het Water, 1962

Foto 2: Hoes van Krzysztof Komeda: Soundtracks from Roman Polanski movies.

Advertenties

Route 66: Bobby Troup (1964)

Pianist, songwriter en acteur Bobby Troup (1918-1999) speelt in 1964 het in 1946 door hem geschreven nummer ‘Route 66‘. Over de autosnelweg tussen Chicago en Los Angeles. Nat King Cole neemt het al in 1946 op. Het filmpje begint met zangeres Julie London, de echtgenote van Troup. In een Snader Telescription uit 1951 speelt Nat King Cole het nummer met Irving Ashby (g), Joe Comfort (b) en Jack Costanzo (conga).

If you ever plan to motor west,
travel my way, take the highway that is best.
Get your kicks on Route sixty-six.

It winds from Chicago to LA,
more than two thousand miles all the way.
Get your kicks on Route sixty-six.

Now you go though Saint Looey
Joplin, Missouri,
and Oklahoma City is mighty pretty.
You see Amarillo,
Gallup, New Mexico,
Flagstaff, Arizona.
Don’t forget Winona,
Kingman, Barstow, San Bernandino.

Foto: Bobby Troup en Julie London, 1955-1960

The Honeycombs: Have I the Right? (1965)

De Noord-Londense The Honeycombs bestaan van 1963 tot 1967. De honingraten hebben een hit: Have I the Right? Honey Langtree is de vrouwelijke drummer die prikkend drumt. Bijzonder genoeg om te vermelden. Slag-, klap- en stampwerk staat centraal. Denis D’Ell ofwel Denis Dalziel sprint zingend naar het einde van dit snelle nummer.

Have I the right to hold you?
You know I’ve always told you
That we must never ever part.
No no no no no no

Have I the right to kiss you?
You know I’ll always miss you.
I’ve loved you from the very start.

Come right back I just can’t bear it
I’ve got this love and I long to share it
Come right back I’ll show my love is strong.
Oh yeah yeah

Punkband The Dead Kennedys zetten in 1979 Have I the Right? van Ken Howard en Alan Blaikley op het album Live at the The Deaf Club. Hun altijd gejaagde tempo verschilt niet eens zoveel van dat van The Honeycombs. Prettig gestoord als het ware. Muziek die blij bijblijft.

Foto: Platenhoes van ‘Have I The Right ‘ door The Honeycombs, 1964

Orange was the Color of Her Dress (1964)

In 1964 toert Charles Mingus met z’n band door Europa. Op 19 april Luik, een week eerder Oslo, Noorwegen. De groep bestaat uit Charles Mingus (b), Eric Dolphy (as, fl, bcl), Clifford Jordan (ts), Jaki Byard (p) en Danny Richmond (dr). Trompettist Johnny Coles speelt een mooie solo die Eric Dolphy goedkeurend aanhoort. Enkele dagen later wordt Coles in een Parijs’ ziekenhuis opgenomen wegens een maagperforatie.

Componist en bassist Charles Mingus en filmster en icoon Audrey Hepburn komen samen in de kleur oranje. In 1964 verbeeldden ze ‘naturel‘, stijlvastheid en hedendaagsheid. Nu komt daar nostalgie bij. Hun kunst was het beste in hun tijd. Opgelost in de tijd, gone in the air.

Foto 1: DVD-Hoes van ‘Charles Mingus, Orange was the Color of Her Dress‘ (1964)

Foto 2: Audrey Hepburn is wearing a Givenchy burnt orange raw silk and shantung floor length coat over an off-white floor length dress with a tie at the waist and cowl neck, 1964. Credits: Condé Nast Archive/CORBIS

Dusty Springfield sings Burt Bacharach (1964)

De grootste Britse popzangeres Dusty Springfield (1939-1999) die de Swinging Sixties belichaamt was de Queen of White Soul. Ze bereidde de invasie van de Britse pop in de VS voor, kreeg daar volop erkenning en zette zich in voor zwarte artiesten. In 1964 heeft ze succes met twee nummers van componist Burt Bacharach en tekstdichter Hal David.

Wishin’ and Hopin’ en I Just Don’t Know What To Do With Myself worden hits. Springfield neemt andere Bacharach-David klassiekers op zoals Anyone Who Had a Heart. Dionne Warwick wordt er bekend mee. Drie jaar later scoort Dusty met The Look of Love uit de James Bond parodie Casino Royale. Haar toptijd eindigt. In 1987 kent ze een revival.

Wishin’ and hopin’ and thinkin’ and prayin’
Plannin’ and dreaming each night of his charms
That won’t get you into his arms

So if you’re lookin’ to find love you can share
All you gotta do is
Hold him and kiss him and love him
And show him that you care

Show him that you care just for him
And do the things he likes to do
Wear your hair just for him, ‘cause
You won’t get him
Thinkin’ and a-prayin’
Wishin’ and a-hopin’

I just don’t know what to do with myself
Don’t know just what to do with myself
I’m so used to doing everything with you
Planning everything for two
And now that we’re through

I just don’t know what to do with my time
I’m so lonesome for you, it’s a crime
Going to a movie only makes me sad
Parties make me feel as bad
When I’m not with you, I just don’t know what to do

Foto 1: Dusty Springfield en Burt Bacharach, 1964

Foto 2: Hoes van I Just Don’t Know What To Do With Myself van Dusty Springfield, 1964

The Beatles in Manchester: She Loves You (1963)

Twee dagen voor de moord op president Kennedy treden op 20 november 1963 The Beatles op in het ABC-Theater in Manchester. Ze spelen She Loves You en Twist and Shout. Het Pathe News technicolor filmpje ‘The Beatles Come to Town‘ is onderdeel van de documentaire uit 1965 met Britse popmuziek ‘Pop Gear‘. Titel in de VS ‘Go Go Mania‘. De compilatie is vergelijkbaar met de Amerikaanse TAMI-show uit 1964.

She loves you, yeah, yeah, yeah
She loves you, yeah, yeah, yeah
She loves you, yeah, yeah, yeah, yeah

You think you lost your love,
Well, I saw her yesterday.
It’s you she’s thinking of
And she told me what to say.

She says she loves you
And you know that can’t be bad.
Yes, she loves you
And you know you should be glad.

She said you hurt her so
She almost lost her mind.
But now she said she knows
You’re not the hurting kind.

Het brede formaat is bijzonder en kent allerlei versies voor het kleine scherm. Of Ringo Starr (links) in beeld of John Lennon (rechts). Hier het originele CinemaScope 2.66:1-formaat. Beatlesmania op zijn top.

Foto: Beatlesfans in het ABC-Theater te Manchester op 20 november 1963

One Note Samba met Jobim, Mulligan en Almeida (1962-64)

Samba de Uma Nota Só, of One Note Samba is een compositie van Antonio Carlos ‘Tom’ Jobim (1927-1994). Newton Mendonça schrijft de Portugese en Jobim de Engelse tekst. Een wereldwijde hit in 1963. Deze Bossa Novasong combineert West Coast Jazz met Braziliaanse ritmes. Saxofonist (op klarinet) Gerry Mulligan en Tom Jobim op piano belichamen deze mix in een CBS-programma van 28 december 1962:

This is just a little samba
Built upon a single note
Other notes are bound to follow
But the root is still that note
Now this new one is the consequence
Of the one we’ve just been through
As I’m bound to be the unavoidable 
consequence of you

Op de golf van de populariteit van het genre speelt op 19 mei 1964 de Braziliaanse gitarist Laurindo Almeida met het Modern Jazz Quartet in het Britse BBC-programma Jazz 625Opnieuw in een onweerstaanbare mix van cool jazz en Braziliaanse muziek. Steve Race is de presentator.

Foto: Een jonge Tom Jobim op het strand van Rio de Janeiro

T.A.M.I. en James Brown (1964)

T.A.M.I. Show? Het betekent zowel ‘Teenage Awards Music International‘ als ‘Teen Age Music International‘. Deze Amerikaanse concertfilm wordt op 28 en 29 oktober 1964 opgenomen. En nu in dierbare herinnering aan dat tijdvak grafisch uitgebeeld. En uitgebaat.

Niet The Stones, maar James Brown en zijn begeleidingsgroep The Famous Flames zijn de topper. In Night Train klinken de namen van de steden die de Seaboard Air Line Railroad aandoet. Brown herhaalt de titel. Shoutend en dansend. The Flames stoken het vuur op. Famous.

Night train
Miami, Florida
Atlanta, Georgia
Raleigh, North Carolina
Miami, Florida
Atlanta, Georgia
Raleigh, North Carolina
Washington D.C.

Or West Virginia, too
Butte, Montana
Philadelphia
New York City
Boston, Massachussets
And I don’t get to New Orleans
Whole in a roof
Night train

Foto: James Brown and The Famous Flames in het Apollo Theater in Harlem, New York City, 1962

So Long Eric: Luik 1964

19 april 1964. Twee weken na het Town Hall Concert en een maand na het Concert op Cornell. Mingus toert door Europa en doet het Luikse le Palais des Congrès aan voor een televisie uitzending. Tussen Parijs en Marseille. Precies twee maanden voordat Eric Dolphy in een Berlijns ziekenhuis aan diabetes sterft. Men vermoedt een drugsverslaving.

De groep bestaat uit Charles Mingus (b), Eric Dolphy (as, fl, bcl), Clifford Jordan (ts), Jaki Byard (p) en Danny Richmond (dr). Trompettist Johnny Coles is twee dagen daarvoor wegens een maagperforatie in een Parijs’ ziekenhuis opgenomen. Een muzikantenleven vraagt slachtoffers.

Eric Dolphy (1928-1964) past in een overgangstijd. Hij verbindt bebop met avant-garde, Edgard Varèse met Olivier Messiaen. Zijn fluit en basklarinet hypnotiseren op Meditations (on Integration). Mingus schreef het nadat Dolphy hem een artikel over gevangenissen liet zien. Een soort Guantanamo Bay 40 jaar eerder. Maar muziek is muziek, los van de sociale context. Zoals Dolphy zei: When you hear music, after it’s over, it’s gone, in the air. You can never capture it again. So long.

Girl From Ipanema: Shepp en Getz (1964-65)

Archie Shepp neemt op 16 februari 1965 The Girl From Ipanema op. Voor het album Fire Music op Impulse. In de liner notes zegt Shepp ‘it’s a sort of a pop art and I like the tune’. Shepps solo speelt met het minieme septiemakkoord. Hij rukt de song uit elkaar en laat het swingen. Samen met onder meer Ted Curson (tp), Marion Brown (as) en Joe Chambers (dr).

Stan Getz begeleidt Astrud Gilberto met zijn kwartet in de beach party movie Get Yourself A College Girl (1964). Tom Jobim schrijft het nummer in 1963 en het wordt een wereldsucces samen met de Bossa Nova. Het is kiezen tussen de dag van Getz en de nacht van Shepp.

Tall and tan and young and lovely, the girl from Ipanema goes walking
And when she passes, each one she passes goes – ah
When she walks, she’s like a samba that swings so cool and sways so
gently
That when she passes, each one she passes goes – aah
Ooh But he watches so sadly, How can he tell her he loves her,
Yes he would give his heart gladly,
but each day when she walks to the sea,
she looks straight ahead not at him,
Tall, and tan, and young, and lovely, the girl from Ipanema goes walking
And when she passes, he smiles – but she doesn’t see 

Foto: Astrud Gilberto en Stan Getz (1964)