Dusty Springfield sings Burt Bacharach (1964)

De grootste Britse popzangeres Dusty Springfield (1939-1999) die de Swinging Sixties belichaamt was de Queen of White Soul. Ze bereidde de invasie van de Britse pop in de VS voor, kreeg daar volop erkenning en zette zich in voor zwarte artiesten. In 1964 heeft ze succes met twee nummers van componist Burt Bacharach en tekstdichter Hal David.

Wishin’ and Hopin’ en I Just Don’t Know What To Do With Myself worden hits. Springfield neemt andere Bacharach-David klassiekers op zoals Anyone Who Had a Heart. Dionne Warwick wordt er bekend mee. Drie jaar later scoort Dusty met The Look of Love uit de James Bond parodie Casino Royale. Haar toptijd eindigt. In 1987 kent ze een revival.

Wishin’ and hopin’ and thinkin’ and prayin’
Plannin’ and dreaming each night of his charms
That won’t get you into his arms

So if you’re lookin’ to find love you can share
All you gotta do is
Hold him and kiss him and love him
And show him that you care

Show him that you care just for him
And do the things he likes to do
Wear your hair just for him, ‘cause
You won’t get him
Thinkin’ and a-prayin’
Wishin’ and a-hopin’

I just don’t know what to do with myself
Don’t know just what to do with myself
I’m so used to doing everything with you
Planning everything for two
And now that we’re through

I just don’t know what to do with my time
I’m so lonesome for you, it’s a crime
Going to a movie only makes me sad
Parties make me feel as bad
When I’m not with you, I just don’t know what to do

Foto 1: Dusty Springfield en Burt Bacharach, 1964

Foto 2: Hoes van I Just Don’t Know What To Do With Myself van Dusty Springfield, 1964

Paris 1967: Joel Meyerowitz

Op de voorgrond loopt een Jean-Pierre Léaud-achtige volwassene achteromkijkend weg. Op de boulevard staat het verkeer vast. Joel Meyerowitz (1938- ) maakt de gevallen man tot focus. Onze blik tipt alle niveau’s aan. Werkelijkheid of niet? Wielrensters voor de Sacré-Cœur lijken te onderstrepen dat Roger Pingeon de Tour gewonnen heeft. Zijn hun snelle benen werkelijk echt? De schoenen doen vermoeden van niet.

Foto 1: Joel Meyerowitz, Fallen Man, Paris, 1967

Foto 2: Joel Meyerowitz, Zonder titel, Paris, 1967

The Baruch Foundation en Josef Ehm (1936)

Sinds 1967 wijdden Jacques en Anne Baruch uit Chicago zich aan de vertegenwoordiging van de hedendaagse Midden- en Oosteuropese kunst in de VS via hun Baruch Foundation. Daartoe reisden ze achter het ijzeren gordijn. De Baruchs waren kunsthandelaar en galerist. Jacques kwam oorspronkelijk uit Polen en overleed in 1986, Anne in 2006.

Recent ontving het Museum of Contemporary Photography een schenking van Tsjechische foto’s van de Baruch Foundation. Waaronder werk van Josef Ehm (1909-1989) dat interessant is omdat het tussen classicisme en modernisme beweegt. In een land dat onderhevig was aan invloeden en waar tussen oorlogen door het modernisme bloeide.

Foto 1: Josef Ehm, Café at Barrandov Terrace in Prague, 1936

Foto 2: Josef Ehm, Praha – View and Reflection II, 1936

Jimi Hendrix: Purple Haze (1967)

Gitarist Jimi Hendrix (1942-1970) is als geen ander de sixties. In kleding, manier van leven en muziek. Zonder compromis, maar toch met een half been in de oude tijd. Zo dubbel is-ie. Zijn verklaring klopt dat de deconstructie van de Star Spangled Banner op Woodstock was bedoeld als ode aan de VS. Maar hij werd wel voortijdig uit dienst ontslagen.

In Hendrix’ muziek wisselen tederheid en woede elkaar af. Poëzie volgt op brute kracht. Met dezelfde ernst die Frank Zappa of Eric Dolphy kenmerkt. Hendrix bouwt in Engeland met basgitarist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell zijn working band The Experience op. Breekt in 1967 door in thuisland de VS. Purple Haze geeft psychedelische ruimte.

Help me help me 
Oh no no… no 

Yeah 
Purple haze all in my eyes 
Don’t know if it’s day or night 
You’ve got me blowin, blowin my mind 
Is it tomorrow or just the end of time? 

Foto 1: Ongebruikte cover voor Electric Ladyland door Linda Eastman van Jimi Hendrix met kinderen op het Alice in Wonderland beeld in Central Park, New York

Foto 2: Jimi Hendrix met de Jimi Hendrix Experience, omstreeks 1966-67

Echo uit de verte: Joao Gilberto

In Brazilië ontstaat in 1958 uit de samba de Bossa Nova. Gitarist João Gilberto komt met iets nieuws en componist Tom Jobim maakt er in 1963 met The Girl from Ipanema een wereldsucces van. Bossa betekent gezwel en kan opgevat worden als kronkel, bijzonder talent voor iets. De nieuwe flair breekt uit de zwaarte. Het culturele Braziliaanse zelfbewustzijn piekt in 1959 met Palmwinnaar Orfeu Negro.

In de Frans/Italiaans/Braziliaanse co-produktie Copacabana Palace uit 1962 zitten Gilberto en Jobim op het strand van Rio. Tussen Sylva Koscina en Mylène Demongeot. Een terloops document met Luiz Bonfá over de nieuwe stijl dat pas in 1967 in de VS wordt uitgebracht.

Chega de Saudade van tekstdichter Vinicius de Moraes uit 1958 in de uitvoering van João Gilberto is de eerste Bossa Nova song. Elsbeth Cardoso zingt het nog in oude stijl, maar pas daarna wordt alles anders.

Vai minha tristeza
E diz a ela
Que sem ela não pode ser
(Go, my sadness, go
And tell her that
It’s impossible without her.)

Foto: Sylva Koscina, João Gilberto, Tom Jobim en Mylène Demongeot (vlnr) in Copacabana Palace

Ethel Ennis en The Moon Was Yellow

Klinkt hier een thema uit een James Bond film met Shirley Bassey? Zoiets ja. Met meer timing, frasering en souplesse gezongen door Ethel Ennis. Jazzier dan Dinah Washington en bluesier dan Betty Carter. Ennis is de perfect match voor standards. Sober voordat het nostalgie wordt.

De intro van Mad Monster Party is gelijk aan die van The Moon Was Yellow van Fred Ahlert & Edgar Leslie. Zo werkt de amusementsindustrie.

Mijn referentie is Al Haig in een uitvoering met bas en drums van 13 maart 1954. De liner notes zeggen: Standards, and jazz standards (well, there is a difference), include such rareley recorded tunes as ‘Mighty Like a Rose’, ‘Taboo’ and ‘The Moon Was Yellow’. Ethel Ennis bewijst dat ze zowel de mode van 1963 als wat dissonanten meester is. Ondanks een feminieme tekstaanpassing. Onbegrijpelijk dat we haar zo slecht kennen.

The moon was yellow, and the night was young.
A smile brought us together, and I was wond’ring whether
We’d meet again someday.
The moon was yellow, and a song was sung.
That vocal inspiration gave me the inclination
To give my heart/ away // to you.