Saul Bass: Walk on the Wild Side (1962)

Saul Bass (1920-1996) was grafisch ontwerper die titelsequenties van films maakte. Soms bekender en beter dan de film waarvan ze deel uitmaken. Zijn samenwerking met Alfred Hitchcock die zijn films zelf produceerde is legendarisch. Ook voor films van Stanley Kubrick, Otto Preminger of Martin Scorsese maakt Bass titels. Het ontwerp ‘Vertigo‘ van Matthew Buchanan voor dit blog is op Bass’ werk gebaseerd.

De sequentie van ‘Walk on the Wild Side‘ is niet typisch Saul Bass. Het roept niet direct de grafisch ontwerper op die speelt met letters, kleuren of vormen. De titels zijn beter dan de film die geen succes wordt.

Edward Dmytryk regisseert, de Brits-Litouwse Laurence Harvey, Jane Fonda en de Franse Capucine acteren. Elmer Bernstein componeert en Mack Davis schrijft de tekst. Soulzanger Brook Benton zingt de titelsong tot een hit. Een instant gospelklassieker. Walk on the Wild Side speelt in een bordeel waar de zonde op de loer ligt. De ‘good cat‘ wint uiteindelijk van de ‘bad cat‘. Zo vertelt de krant. Maar wat blijft ons bij?

Sinner, hear what I’m sayin’
Sinner, you’ve been swingin’, not prayin’
One day of prayin’ and six nights of fun
The odds against goin’ to heaven, six-to-one

Foto 1: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met Jane Fonda en Laurence Harvey

Foto 2: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met ensemble en Capucine

Foto 3: Hoes van albumWalk on the Wild Side‘ met muziek van Elmer Bernstein

The Man in the Gray Flannel Suit (1956)

Een boekverfilming door Nunnally Johnson van de roman van Sloan Wilson. Gregory Peck is Tom Rath, The Man in the Gray Flannel Suit. Vergeleken bij vrouwen hebben mannen het makkelijk: een grijs pak als basis. Daarbij een wit overhemd, zwarte schoenen en een gedekte das.

Hoofdrolspeler Jon Hamm is in Mad Men de verpersoonlijking van de man in het grijze pak. Dat gaat zover dat-ie zijn persoon verbergt achter een valse identiteit. Is dat het lot van mannen in grijze pakken?

Ooit was Gary Grant het ultieme grijze pak. Ook hij worstelt in North by Northwest met zijn identiteit. Hij wordt voor een ander gehouden en door de VS achtervolgd. En nu? Door de bankencrisis is het grijze pak in een ultieme identiteitscrisis beland. Makkelijk is een valkuil, dames.

Foto 1: Van links naar rechts, Henry Daniell, Gregory Peck en Arthur O’Connell in The Man in the Gray Flannel Suit

Foto 2: Jon Hamm als Don Draper in Mad Men

Foto 3: Cary Grant in de lift van het VN-gebouw in North by Northwest van Alfred Hitchcock (1959) 

Marnie (1964)

Dit is de kale vloer van Mad Men. Volgens Stan Douglas. De echte ondergrond van Marnie uit 1964. Ontbeend van hedendaagse nostalgie. Referenties buitelen over elkaar. Reclame, film, beeldende kunst. 1964, 1988-1996, 2011. Maar het is 1964. Soms is populaire cultuur ingewikkeld door alle verwijzingen.

Tippi Hedren slaat in Marnie haar slag en kraakt de kas. De stijl van Mad Men pint 45 jaar later deze periode vast. Het roze mantelpakje van Jackie Kennedy of Ben Webster als achtergrondmuziek bij ’n whisky on the rocks. Dat valt samen met een aannemelijk beeld. Zo had het kunnen zijn. Art direction springt in het oog en verleidt. Da’s de troost.

Foto 1: Kantoor uit Marnie, 1964 door Stan Douglas

Foto 2: Tippi Hedren in Marnie, 1964 van Alfred Hitchcock

Foto 3: Jon Hamm als Don Draper in de serie Mad Men

Hitchcock als ultieme MacGuffin

Eind jaren ’50 is Hitchcock immens populair door zijn serie korte verhalen Alfred Hitchcock Presents. De openingstitels veranderen met de jaren maar Hitchcocks silhouet en Charles Gounod’s muziek Marche funèbre d’une marionnette blijven hetzelfde.

Alfred Hitchcock hield van koele blonde dames als Grace Kelly, Kim Novak en Tippi Hedren en van de glimprol, de cameo. In 39 van zijn 52 films betreedt-ie een bus of trein, loopt over straat of zit aan tafel. Zijn korte verschijning blijf niet onopgemerkt. Zo’n handtekening trekt de aandacht. Het bouwt bij de toeschouwer ook verwachting op die afleidt van het verhaal. Een reden om de cameo aan het begin te zetten.

De ene bus is de andere niet. Stadsbus of streekbus, VS of Zuid-Frankrijk, North by Northwest of To Catch a Thief, 1959 of 1955. Maar in beide films is Cary Grant op de vlucht. Voor de spreekwoordelijke MacGuffin. Onbelangrijk wat het is, het houdt het verhaal gaande. Het verstoort een evenwicht en zet de boel in beweging. Alfred Hitchcock als cameo is de ultieme MacGuffin. Onbelangrijk en onmisbaar tegelijk.


Foto 1: Alfred Hitchcock als cameo in North by Northwest
Foto 2: Cary Grant en Alfred Hitchcock als cameo in To Catch a Thief