Ville de Liege, een voorbeeld (1913-1950)

413242-8413c5a74c37cdc0f0c4b589c9395020

Internet is geknipt voor narrowcasting, zoals het heet. Ofwel het bedienen van een specifieke doelgroep op een speciale plaats met specifieke informatie. Alles over Nepal, de geschiedenis van Oost-Groningen, Humphrey Bogart of de parenteel van een individu. Tot in details komt een onderwerp beschikbaar voor de liefhebber. In zo’n reservaat ontstaat door smaak en interesse een sentimenteel museum.

Ville-de-Liege-01

Neem de Ville de Liège. In 1913 gebouwd op de Cockerill werf in het Antwerpse Hoboken. In twee wereldoorlogen ingezet, in 1936 tot carferry omgebouwd, omgedoopt tot de London-Istanbul. Daarna tijdelijk herdoopt tot HMS Algoma en HMS Ambitious. In 1950 uit de vaart genomen. Een Belgische pakketboot met een roemruchte geschiedenis.

1914_v11

Interessant? Ach, een vaartuig voor het collectief geheugen. Door terug te kijken helpt het ons vooruit. Dat kan ook de buitenstaander meeslepen. Maar die zoekt eerder het bijzondere in het gewone, dan andersom. De achtersteven blijkt fotogeniek. De geschiedenis kijkt de Ville de Liège in de kont. Zomaar een boot als spiegel van de verloren tijd die sommigen willen bewaren. Om herinneringen blijvend vast te houden.

Foto 1: Ville de Liège

Foto 2: Ansichtkaart van de Ville de Liège bij vertrek uit Oostende

Foto 3: Ville de Liège

Frank Philippi maakt beelden van Belgie

Frank Philippi (1921-2010) is de Belgische Ben van Meerendonk. Een fotograaf van alle markten thuis. In de Antwerpse Rex draait Night People uit 1954 van Nunnally Johnson met Gregory Peck. Zo dus.

Of mode in de stad met Mercedes en Martini of een meisje voor een jukebox in een café. Beelden zijn weg, komen nooit meer terug en zijn tot foto geworden. Kwaliteit van Philippi is dat opsmuk ontbreekt. Het spreekt vanzelf. Ik wil er niks over zeggen om het restje dagelijks leven zo min mogelijk te storen. Weemoed schrijnt met een dode open mond.

Kentekenen van Zeeland

Foto’s van Zeeland. De Vlissingse boulevard en de grensovergang Sint Anna ter Muiden. Klopt dat? Hoe werkt het geheugen? De gestalte van de Belgische douanier meen ik te herkennen. Of beeld ik me het in? Mijn blote benen plakken aan de leren bekleding van de Borgward of Fiat. Toen op weg naar de Avenue Lippens in Knokke. Naar vishandel Depaepe om 2 ons krabsalade. Of al op de terugweg.

Interesseren oude foto’s me? Hoe komt dat? Zeker omdat ze op internet beschikbaar zijn en ik voor het grasduinen in beeldbanken verantwoording zoek? Klinkt dat vergezocht? Ben ik een schatgraver die eerst zelf de schat verstopt? Da’s kinderspel om terug te vinden.

Wat valt er zoal te zien op die oude foto’s? Onthullen ze iets wat verloren is? Dat doen foto’s in de regel. Maar ik heb toch niets verloren, behalve de verloren tijd? Hoe dan ook, nostalgie is beslist een reis die meer vragen stelt dan beantwoordt. Bloggers krijgen er geen genoeg van.

Waarom rijden auto’s naar rechts? Da’s een duistere zaak. Rukt beschaving vanuit het Westen op? Door politieke onrust dringt het heden zich telkens opnieuw op. Geen moment rust is ons gegund. Grenzen gaan open en dicht. Geschiedenis herhaalt zich. Op de Schelde wachten schepen op opkomend water voor Antwerpen. Er is niks veranderd. Het verleden moet levenslang in de wacht gesleept worden. Altijd.

Foto 1: Boulevard en rede van Vlissingen, na 1955

Foto 2: TP-61-13 Pontiac Star Chief Hardtop Coupe, Sint Anna ter Muiden, circa 1958