Let’s Face the Music and Dance: 1936-1955

Danseres Nadia Gamal (1937-1990) beweegt op een Egyptische mambo-versie van ‘Let’s Face the Music and Dance‘. In Waad el Hawa van Ahmed Badrakhan uit 1955. Een song uit 1936 van Irving Berlin voor ‘Follow the Fleet‘ van Mark Sandrich met Fred Astaire en Ginger Rogers.

Nadia Gamal moet niet verward worden met Samia Gamal die een relatie had met de Syrisch-Egyptische Farid Al-Atrache. De broer van Asmahan. Op choreografie van Hermes Pan maakt Fred Astaire (1899-1987) met Rogers succesvolle musicals voor RKO. Amerika krabbelt uit de crisis. Astaire leidt sophisticated de dans. Katherine Hepburn zegt over het paar: ‘He gives her class and she gives him sex appeal‘. Volg!

There may be trouble ahead
But while there’s moonlight and music
And love and romance
Let’s face the music and dance

Before the fiddlers have fled
Before they ask us to pay the bill
And while we still
Have the chance
Let’s face the music and dance

Foto: Fred Astaire en Ginger Rogers in Follow the Fleet (1936) van Mark Sandrich

Samia Gamal danst: 1952-1963

Samia Gamal (1924-1994) danst in Ma takulshi la hada (Don’t Tell Anyone) uit 1952 van regisseur Henry Bakarat. Met muziek van zanger en acteur Farid al-Atrache, de broer van tragische held Asmahan. Farid vindt troost bij Samia met wie hij van 1947 tot 1952 in vele films samenwerkt.

In Tarik al shaitan (The Way of the Devil) uit 1963 van Kamal Attia oogt Samia grijzer. De liefde van de Egyptische man gaat via de buik.

Foto: Egyptische poster van Samia Gamal, 1958

Tragische held: Asmahan

Asmahan is een kruising van Mata Hari, een Arabische prinses, Uum Khultum en Amy Winehouse. Haar leven valt samen met het interbellum en overbrugt twee wereldoorlogen. Haar einde is een auto ongeluk in 1944. Was ze dubbelspionne vermoord door de Engelsen? Haar taak was het om te zorgen dat de Gealllieerden in Syrië vrije doortocht kregen. Zo gaan de geruchten. Hun woord hielden ze niet.

Maar de theorie dat de Egyptische ster Uum Khultum de Syrische Asmahan dwarsboomt klinkt ook aannemelijk. In elk geval zorgt Asmahan meer dan 60 jaar na haar dood nog steeds voor mystificaties en literair-cinematografische oefeningen. Zo worden legendes geboren. Asmahan belichaamt de weemoed van een verdwenen Arabische wereld.

Uit Syrië komt Asmahan in 1924 in Egypte terecht. Haar zangcarrière gaat gelijk op met die van haar broer Farid el Atrache. Ze maken vele films en worden populair in de Arabische wereld. Asmahan combineert oriëntaalse kleur met Westerse techniek en stijl. Tot zijn dood in 1974 blijft Farid zijn zuster missen. Hij trouwt nooit omdat geen vrouw de leegte in zijn hart kan opvullen. Da’s romantisch en dubbel zo tragisch.