Ethel Ennis en The Moon Was Yellow

Klinkt hier een thema uit een James Bond film met Shirley Bassey? Zoiets ja. Met meer timing, frasering en souplesse gezongen door Ethel Ennis. Jazzier dan Dinah Washington en bluesier dan Betty Carter. Ennis is de perfect match voor standards. Sober voordat het nostalgie wordt.

De intro van Mad Monster Party is gelijk aan die van The Moon Was Yellow van Fred Ahlert & Edgar Leslie. Zo werkt de amusementsindustrie.

Mijn referentie is Al Haig in een uitvoering met bas en drums van 13 maart 1954. De liner notes zeggen: Standards, and jazz standards (well, there is a difference), include such rareley recorded tunes as ‘Mighty Like a Rose’, ‘Taboo’ and ‘The Moon Was Yellow’. Ethel Ennis bewijst dat ze zowel de mode van 1963 als wat dissonanten meester is. Ondanks een feminieme tekstaanpassing. Onbegrijpelijk dat we haar zo slecht kennen.

The moon was yellow, and the night was young.
A smile brought us together, and I was wond’ring whether
We’d meet again someday.
The moon was yellow, and a song was sung.
That vocal inspiration gave me the inclination
To give my heart/ away // to you.

Couplet 1940

Londen zucht onder de Blitz. Verpleegster zingen op kerstavond. Vast als nachtegalen. Dienen de lantaarns de kerstsfeer of is het bittere noodzaak vanwege de verduistering? Vijf dagen voor de Second Great Fire of London van 29 december 1940. Ze doen moeite onrust weg te nemen. In het besef dat het vredestichtend schouwspel broos is.

Cameraman Gregg Toland tovert met licht. In The Long Voyage Home van John Ford zucht de bemanning van vrachtvaarder Glencairn onder een lange terugreis. De politie van Baltimore heeft er de handen vol aan. Ach, mannen onder elkaar. De oorlog is pas begonnen. Aan het einde van de tunnel is nog geen licht.

Foto 1: Kerstavond, 24 december 1940, Westminster Hospital, Londen

Foto 2: The Long Voyage Home (De lange terugreis) van John Ford, 1940