Anatomy of a Murder & Duke Ellington: 1959

Vormgever Saul Bass maakt de titelsequentie van Anatomy of a Murder. Met lichaamsdelen als puzzelstukken. Als het knippen en scheuren van Henri Matisse of Willem Sandberg. Orkestleider Duke Ellington schrijft de soundtrack met zijn arrangeur Billy Strayhorn. In 1959 functioneert Hollywoods studiosysteem nog. Het wordt een meesterwerk.

Met Duits accent presenteert Otto Preminger (1905-1986) de spelers. Anatomy of a Murder van rechter, visser en auteur John D. Voelker is gebaseerd op een waar verhaal. UCLA-professor Michael Asimov noemt het rechtbankdrama ‘probably the finest pure trial movie ever made‘. Als Pie-Eye speelt Duke Ellington piano met James Stewart.

Foto: Otto Preminger, Billy Strayhorn en Duke Ellington (vlnr) aan de piano in Anatomy of a Murder (1959) van regisseur/producent Otto Preminger

Zes arrangeurs op zoek naar een fotograaf (1947)

Het is 1947. Wat zien we hier? Waarom kijken op de tweede foto de mannen zo ernstig? De plek is het Museum of Modern Art, New York. Op de achtergrond Guernica van Pablo Picasso. Tot 1981 bleef het hier.

We zien zes arrangeurs van moderne jazzmuziek die fotograaf Bill Gottlieb in de omgeving van moderne kunst vastlegt. Ze onderzoeken. Een cool idee voor publicatie in magazine Downbeat. Toevallig zijn ze tegelijk in New York. Ralph Burns, Eddie Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards en Eddie Sauter. Arrangeurs Bob Graettinger, Billy Strayhorn en Pete Rugolo ontbreken. Ach, het concept is niet perfect.

In de toelichting zegt Gottlieb dat het MoMA niet flexibel was. De bovenste foto werd te komisch gevonden. En de onderste? Oordeel zelf.

Foto 1: William Gottlieb, ‘Portrait of Ralph Burns, Edwin A. Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards, and Eddie Sauter’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947

Foto 2: William Gottlieb, ‘Portrait of Edwin A. Finckel, Ralph Burns, Eddie Sauter, Johnny Richards, Neal Hefti, and George Handy’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947