Blue Camel als gekleurd exotisme

De ‘blauwe kameel‘ klinkt als de naam van sigarettenmerk of een bar in een zwart-wit film met Humphrey Bogart. De concurrende bar in Casablanca met de gewichtige Sidney Greenstreet heet de ‘Blue Parrot‘.

Of de naam voor een muziekalbum uit 1992 met Oriëntaalse invloeden dat Oost en West verbindt. Zoals de Duits-Frans-Libanese oud-speler Rabih Abou-Khalil doet. Die andere Anouar Brahem die met zijn melodieën een Westers publiek weet te benaderen met betovering.

Timbuktu Fabric is behang van de Britse ontwerper Andrew Martin met een blauwe kamelencaravaan tegen een zandkleurige achtergrond. De kameel heeft twee bulten, de dromedaris een. Met het Arabische ǧamal worden ze allebei bedoeld. Zodat een Blue Camel ook een Blue Dromedary kan zijn. Dat klinkt in de verte niet als exotisch raffinement.

Foto 1: AlbumhoesBlue Camel‘ voor enja-records van Rabih Abou-Khalil

Foto 2: Andrew Martin, Timbuktu Fabric, ontwerp voor behang

Foto 3: Duitse Heupfles ‘Kameel’ van Schafer & Vater

Couplet 1943

You’d Be So Nice To Come Home To schrijft Cole Porter. You’d Be So Nice By The Fire. Troost is nodig omdat de wereld in brand staat. Duitsers zijn op de terugtocht na de nederlaag in Stalingrad. Op de conferentie van Teheran wordt de wereld verdeeld. Bogie speelt met Peter Lorre een interventie-gambiet in Casablanca. De naam van weer een andere conferentie waar veel beslist wordt. Zonder Stalin.

De opkomst van Latijns-Amerikaanse muziek geeft aan dat Europa en Azië voor de VS op slot zitten en het gaat om conga, rumba en mambo. Xavier Cugat viert met Machito nog jaren feest, met deze South of the Border muziek. Geloofwaardiger dan operaster Grace Moore eerder deed met Siboney in When You’re in Love. De wereld is een station op drift. Bailar, dansend in de seculiere kathedraal. Ongewis over de afloop.

Foto 1: Chicago, Illinois. In de wachtkamer van Union Station, 1943

Foto 2: Humphrey Bogart en Peter Lorre in Casablanca van Michael Curtiz, Oscarwinnaar 1944