Walk Don’t Run: The Ventures (1960)

The Ventures spelen met Bob Bogle (lead), Don Wilson (rythem), Nokie Edwards (bass) and George Babbett (drums) Walk, Don’t Run. Een nummer uit 1954 van jazzgitarist Johnny Smith dat weer is gebaseerd op Softly, as in an Morning Sunrise. Een song van Sigmund Romberg en Oscar Hammerstein II voor de 1928 operette The New Moon.

The Ventures uit Seattle scoren met Walk, Don’t Run in 1960 hun eerste hit. Die de Westcoast-stijl die voortborduurt op Stan Getz en Chet Baker en de Beach Boys aankondigt. Johnny Smith is de tussenpersoon.

Foto: Hoes van Walk, Don’t Run! van Johnny Smith (1954)

J van Jazz

J maakt in het alfabet de tien vol. Als eerste terugblik. De geniale Charlie ‘Bird’ Parker laat 50 jaar na zijn dood nog dagelijks een echo op de altsax klinken. Zijn hoorn als bocht in de tijd. The joint is jumping. Jargon, jive, jobs, juicy, jazz. Muzikanten lachen om Jim Crow, media en publiek niet. Bix Beiderbecke of Clifford Brown, Eddie Lang of Charlie Christian, Chet of Miles schitteren in zwart-wit.

In de 20ste eeuw borrelden in dranklokalen en bordelen invloeden tot muziek. De Jazz Age was geboren. In 1938 wordt amusement in Carnegie Hall tot Amerikaanse kunstvorm. George Gershwin, Duke Ellington en Charles Mingus componeren het Great American Songbook. Eind jaren ’50 sluit Tin Pan Alley vol deuntjes. Jazz is voorgoed een bocht in de tijd. Een jubileum in de spiegel.

Foto 1: Portrait of Charlie Parker, Tommy Potter, Miles Davis, Duke Jordan, and Max Roach, Three Deuces, New York, N.Y. 1947

Foto 2: Duke Ellington Orkest, circa 1940-42