C van Crisis

De C is een stemloze kameel als een maansikkel. De derde letter van het alfabet. Ooit een teken van schuld. Crisis klinkt. Opnieuw na de Wall Street Crash van 1929. Om depressief van te worden. Communisme was het evenmin. De kredietballon moet compleet leeg en dat doet pijn.

Het creëren van chaos in de crisis vormt een risico. Continuïteit van centrumpolitiek breekt en de flanken vieren carnaval. Die omgekeerde waarden voeren de chaos op tot orkaankracht. Totdat de storm gaat liggen en de kameel van de crisis bijgetankt is voor een nieuwe cyclus.

Foto 1: Kinderen tijdens de Grote Depressie van 1929-1933 proberen namens hun vader werk te vinden. Er bestond een groot verschil in sociale klasse. Rarig was een rijk ingenieursbureau wiens familie niet te lijden had zoals het meisje links zegt. 

Foto 2: Menigte op Wall Street na de beurskrach van oktober 1929

Tina Modotti, fotografie en revolutie

Leven in dienst van de wereldrevolutie eindigt volgens sommigen onder mysterieuze omstandigheden in een taxi te Mexico Stad. De echte oorzaak is hartfalen. Aan de Italiaanse Tina Modotti (1896-1942) kleeft romantiek. Streven met een vlekje. Op vlucht voor de gevestigde orde trekt ze van Italië naar Californië, Mexico, Berlijn, Moskou, Parijs, Spanje en terug naar Mexico. Wonder dat deze communistische activiste een van de belangrijkste fotografen van de 20ste eeuw wordt.

In navolging van Diego Rivera en Frida Kahlo is Tina geworden tot het merk Modotti. Populaire cultuur zet uiteindelijk iedereen naar de hand. Laura Mulvey en Peter Wollen proberen hier in 1984 met de korte documentaire Frida Kahlo & Tina Modotti dwars op te staan. Partner Edward Weston maakte rond 1920 De witte Iris met Tina als model. Ze begon haar loopbaan overigens als actrice in de stomme film.

Modotti’s werk omvat onder meer portretten, plantenstudies, de beroemde serie Vrouwen van Tehuantepec en foto’s over de revolutionaire beweging van de jaren 1920 en het poppenspel. Los van haar leven en de mystificatie ervan kunnen we eindelijk haar foto’s zien.

Foto 1: Tina Modotti, Tepotzotlán Klooster, Mexico, 1924

Foto 2: Onbekend, Tina Modotti en Edward Weston, zonder jaartal

Foto 3: Edward Weston, The White Iris (Tina Modotti), omstreeks 1920

Foto 4: Tina Modotti, Indianen dragen ladingen maisschillen voor de bereiding van tamales, Mexico, ongeveer 1927

Jongens en meisjes, pas op

De homosexueel kan normaal lijken, dus pas op. Deze bewerking van de film Boys Beware! uit 1961 werd geproduceerd door Sid Davis in Inglewood, California. Met medewerking van de plaatselijke politie. In Girls Beware werden datzelfde jaar meisjes gewaarschuwd.

Zo’n film was blijkbaar een gat in de markt. Vrijheid is immers gewoon een woord voor niets te verliezen, zong Janis Joplin pas in 1971 in Me and Bobby McGee. Voor die tijd werd een vijandbeeld van communisten, homosexuelen of druggebruikers in stand gehouden: What Jimmy didn’t know was that Ralph was sick — a sickness that was not visible like smallpox, but no less dangerous and contagious–a sickness of the mind. You see, Ralph was a homosexual: a person who demands an intimate relationship with members of their own sex.

Met hun verkleedpartijen vormen Barbie en Ken de ultieme afspraak. In hun steriliteit hadden de poppen geen waarschuwing nodig. Ook 50 jaar geleden hield de strijd tussen de sexen meer aandacht vast.