Shake, Rattle and Roll: Big Joe Turner

Big Joe Turner (1911-1985) was een gewichtig man. Zijn machtige lichaam en stem hadden geen microfoon nodig. Hij overspande genres, van boogie-woogie, blues en R&B tot rock and roll. Shake, Rattle and Roll van Jesse Stone dateert uit 1954. Succes voor een zwart publiek in de gescheiden muziekindustrie. Stone gaat tegelijk met Bill Haley in zee voor een wit publiek. Met een gekuiste versie. Maar Joe Turner zingt:

I’m like a one-eyed cat peeping in a seafood store
I’m like a one-eyed cat peeping in a seafood store
Well, I can look at you and tell you ain’t no child no more

Ah, shake, rattle and roll, shake, rattle and roll
Shake, rattle and roll, shake, rattle and roll
Well, you won’t do right to save your doggone soul

I said, over the hill and way down underneath
I said, over the hill and way down underneath
You make me roll my eyes, Baby, make me grit my teeth

I said, shake, rattle and roll, shake, rattle and roll
Shake, rattle and roll, shake, rattle and roll
Well, you won’t do right to save your doggone soul

De clip komt uit de Rhythm and Blues Revue uit 1955. Een muzikale variety show in het Apollo Theatre in Harlem, New York City met Willie Bryant, Freddie Robinson, Lionel Hampton, Count Basie, Faye Adams, Bill Bailey, Herb Jeffries, Amos Milburn, Sarah Vaughan, Nipsey Russell, Big Joe Turner, Martha Davis, Little Buck, Nat ‘King’ Cole, Mantan Moreland, Cab Calloway en Ruth Brown. Een hoog gehalte R&B.

Willie Bryant introduceert Big Joe Turner. Die lijkt de tekst nog niet in zijn hoofd te hebben en kijkt steeds schuin links. Naar de assistent met de tekstborden. Paul Hucklebuck Williams soleert op tenor. Swell.

Foto: Prosperous Chicagoan spends evening at home. Big Joe Turner in 1941.

Tragische held: Osmar Maderna

Versleten taalgebruik zegt dat Osmar Maderna (1918-1951) voorgoed woont in het huis van zijn oudjes, La Casita de mis Viejos. Half ontstolen aan de dood schildert-ie tussen radiogolven van een voorbije tijd een toon en roept ultieme nostalgie op. Onbereikbaar ver weg.

Osmar Maderna is geen lost hero. Argentinië vierde onlangs de 90ste geboortedag van deze bandleider en pianist. Als Osvaldo Pugliese de Duke Ellington van de tango was, Miguel Caló Count Basie en Aníbal Troilo Stan Kenton, dan was Osmar Maderna Frédéric Chopin. De toque sutil y casi etéreo, met een subtiel en bijna hemels touché.

Volgens Henry Miller laat een tragische held zien wat hij of zij niet is geworden, maar had kunnen zijn. Het komt niet weer, maar is nooit weg. Een tragische geld krijgt contouren door een tragisch incident. Op 33-jarige leeftijd stort Osmar Maderna door roekeloos gedrag neer met zijn vliegtuig. Zorgeloos de dood tegemoet. Sans Souci zoals het orkest van Miguel Caló speelt. Op weg naar de Sterrenregen, Lluvia de Estrellas.