Love Letters met Ketty Lester (1962)

Ketty Lester scoort in 1962 met Love Letters haar grootste succes. Tevens titelsong door Edward Heyman en componist Victor Young van de film uit 1945 van William Dieterle. Lester wordt vergeleken met Nancy Wilson en Dinah Washington die veel R&B met een beetje jazz mixen.

Love letters straight from your heart
Keep us so near while apart
I’m not alone in the night
When I can have all the love you write

I memorise every line
And I kiss the name that you sign
And darling then I read again right from the start
Love letters straight from your heart

Toen paste liefde nog in een brief. Nu is het laatste postkantoor gesloten. Maar liefde komt nog steeds recht uit het hart. Zeker in songs.

Foto: Ketty Lester omstreeks 1962

Ethel Ennis en The Moon Was Yellow

Klinkt hier een thema uit een James Bond film met Shirley Bassey? Zoiets ja. Met meer timing, frasering en souplesse gezongen door Ethel Ennis. Jazzier dan Dinah Washington en bluesier dan Betty Carter. Ennis is de perfect match voor standards. Sober voordat het nostalgie wordt.

De intro van Mad Monster Party is gelijk aan die van The Moon Was Yellow van Fred Ahlert & Edgar Leslie. Zo werkt de amusementsindustrie.

Mijn referentie is Al Haig in een uitvoering met bas en drums van 13 maart 1954. De liner notes zeggen: Standards, and jazz standards (well, there is a difference), include such rareley recorded tunes as ‘Mighty Like a Rose’, ‘Taboo’ and ‘The Moon Was Yellow’. Ethel Ennis bewijst dat ze zowel de mode van 1963 als wat dissonanten meester is. Ondanks een feminieme tekstaanpassing. Onbegrijpelijk dat we haar zo slecht kennen.

The moon was yellow, and the night was young.
A smile brought us together, and I was wond’ring whether
We’d meet again someday.
The moon was yellow, and a song was sung.
That vocal inspiration gave me the inclination
To give my heart/ away // to you.