Zes arrangeurs op zoek naar een fotograaf (1947)

Het is 1947. Wat zien we hier? Waarom kijken op de tweede foto de mannen zo ernstig? De plek is het Museum of Modern Art, New York. Op de achtergrond Guernica van Pablo Picasso. Tot 1981 bleef het hier.

We zien zes arrangeurs van moderne jazzmuziek die fotograaf Bill Gottlieb in de omgeving van moderne kunst vastlegt. Ze onderzoeken. Een cool idee voor publicatie in magazine Downbeat. Toevallig zijn ze tegelijk in New York. Ralph Burns, Eddie Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards en Eddie Sauter. Arrangeurs Bob Graettinger, Billy Strayhorn en Pete Rugolo ontbreken. Ach, het concept is niet perfect.

In de toelichting zegt Gottlieb dat het MoMA niet flexibel was. De bovenste foto werd te komisch gevonden. En de onderste? Oordeel zelf.

Foto 1: William Gottlieb, ‘Portrait of Ralph Burns, Edwin A. Finckel, George Handy, Neal Hefti, Johnny Richards, and Eddie Sauter’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947

Foto 2: William Gottlieb, ‘Portrait of Edwin A. Finckel, Ralph Burns, Eddie Sauter, Johnny Richards, Neal Hefti, and George Handy’, Museum of Modern Art, New York, omstreeks maart 1947

The Song is Bird

Zoals Marc Myers opmerkt ontleen ook ik mijn kennis over Charlie Parker aan Phil Schaap. Het dagelijkse programma Bird Flight, ‘a radio show on WKCR’. Vergelijkbaar met de Concertzender dat vanwege omroepbelangen om zeep werd gebracht. Subsidies richten dan kwaad aan. Het New Yorkse WKCR bedelt soms om geld om in leven te blijven.

Bird dus. Bijnaam van altsaxofonist Charlie Parker (1920-1955). Met Louis Armstrong beschouwd als de grootste jazzmusicus ever. Van Bird bestaan slechts twee clips. Cameravoering van Hot House verduidelijkt dat Dizzy Gillespie bekender is. Die andere frontman van de bebop.

Charlie Parker was verslaafd en brandde aan twee kanten op. Hij leefde te kort en stierf bij een barones voor de televisie met The Dorsey Brothers’ Stage Show op. Opnamen met Strings zijn geweldig en het klassieke kwintet met Miles Davis (tp), Duke Jordan (p), Tommy Potter (b) en Max Roach (dr) uit 1948 is de top. Vastgelegd door Dean Benedetti.

Kunnen we de nagedachtenis aan Bird achterhalen? Zijn legacy. Was-ie muzikaal genie, genereus persoon, overlever die niet overleefde of iemand die zichzelf in de weg zat? Nee, hij past voor geen meter. We kunnen alleen luisteren. Zijn muziek moet het doen en vertelt het verhaal.

YouTube 1: Coleman Hawkins (ts) met Bird, Hank Jones (p), Ray Brown (b) en Buddy Rich (d) in Ballad en Celebrity (zonder Hawkins), 1950

YouTube 2: Dizzy Gillespie (tp), Bird, Dick Hyman (p), Sandy Block (b), Charlie Smith (d) in Hot House, 1952

Foto 1: Portret van Charlie Parker, Red Rodney, Dizzy Gillespie, Margie Hyams and Chuck Wayne, Downbeat, New York, ca. 1947; Foto: William Gottlieb

Foto 2: Portret van Charlie Parker, Three Deuces, New York, vermoedelijk maart 1948; Foto: William Gottlieb