The Song is Bird

Zoals Marc Myers opmerkt ontleen ook ik mijn kennis over Charlie Parker aan Phil Schaap. Het dagelijkse programma Bird Flight, ‘a radio show on WKCR’. Vergelijkbaar met de Concertzender dat vanwege omroepbelangen om zeep werd gebracht. Subsidies richten dan kwaad aan. Het New Yorkse WKCR bedelt soms om geld om in leven te blijven.

Bird dus. Bijnaam van altsaxofonist Charlie Parker (1920-1955). Met Louis Armstrong beschouwd als de grootste jazzmusicus ever. Van Bird bestaan slechts twee clips. Cameravoering van Hot House verduidelijkt dat Dizzy Gillespie bekender is. Die andere frontman van de bebop.

Charlie Parker was verslaafd en brandde aan twee kanten op. Hij leefde te kort en stierf bij een barones voor de televisie met The Dorsey Brothers’ Stage Show op. Opnamen met Strings zijn geweldig en het klassieke kwintet met Miles Davis (tp), Duke Jordan (p), Tommy Potter (b) en Max Roach (dr) uit 1948 is de top. Vastgelegd door Dean Benedetti.

Kunnen we de nagedachtenis aan Bird achterhalen? Zijn legacy. Was-ie muzikaal genie, genereus persoon, overlever die niet overleefde of iemand die zichzelf in de weg zat? Nee, hij past voor geen meter. We kunnen alleen luisteren. Zijn muziek moet het doen en vertelt het verhaal.

YouTube 1: Coleman Hawkins (ts) met Bird, Hank Jones (p), Ray Brown (b) en Buddy Rich (d) in Ballad en Celebrity (zonder Hawkins), 1950

YouTube 2: Dizzy Gillespie (tp), Bird, Dick Hyman (p), Sandy Block (b), Charlie Smith (d) in Hot House, 1952

Foto 1: Portret van Charlie Parker, Red Rodney, Dizzy Gillespie, Margie Hyams and Chuck Wayne, Downbeat, New York, ca. 1947; Foto: William Gottlieb

Foto 2: Portret van Charlie Parker, Three Deuces, New York, vermoedelijk maart 1948; Foto: William Gottlieb

Jongens en meisjes, pas op

De homosexueel kan normaal lijken, dus pas op. Deze bewerking van de film Boys Beware! uit 1961 werd geproduceerd door Sid Davis in Inglewood, California. Met medewerking van de plaatselijke politie. In Girls Beware werden datzelfde jaar meisjes gewaarschuwd.

Zo’n film was blijkbaar een gat in de markt. Vrijheid is immers gewoon een woord voor niets te verliezen, zong Janis Joplin pas in 1971 in Me and Bobby McGee. Voor die tijd werd een vijandbeeld van communisten, homosexuelen of druggebruikers in stand gehouden: What Jimmy didn’t know was that Ralph was sick — a sickness that was not visible like smallpox, but no less dangerous and contagious–a sickness of the mind. You see, Ralph was a homosexual: a person who demands an intimate relationship with members of their own sex.

Met hun verkleedpartijen vormen Barbie en Ken de ultieme afspraak. In hun steriliteit hadden de poppen geen waarschuwing nodig. Ook 50 jaar geleden hield de strijd tussen de sexen meer aandacht vast.