Ein guter Freund, un Bon Copain (1930)

Componist Werner Richard Heymann (1896-1961) is door zijn filmwerk bekend. Als jood moet-ie in 1933 Duitsland verlaten wat hem in Frankrijk en de VS brengt. Vanwege kostenbesparing werden toen soms meerdere versies van een film gemaakt. Decors, draaiboek en crew werden dan doelmatig gebruikt. Van songs ontstaan zo meerdere versies.

Heymann excelleert samen met tekstdichter Robert Gilbert in filmkomedies waarvoor-ie begin jaren ’30 in de UFA-studio in Babelsberg de soundtrack maakte. Zijn meesterschap is te zien in een Duitse en Franse versie. Drei von der Tankstelle van Wilhelm Thiele met Lilian Harvey, Willi Fritsch en Heinz Rühmann. En Le Chemin du Paradis waarbij Max de Vaucorbeil voor de acteursregie bijspringt, weer met Lilian Harvey en Henry Garat. De wals Ein Freund, ein guter Freund wordt een hit. Ook in de Franse bewerking van Jean Boyer Avoir un bon copain.

Ein Freund, ein guter Freund,
das ist das Schönste was es gibt auf der Welt.
Ein Freund bleibt immer Freund,
und wenn die ganze Welt zusammenfällt.
Drum sei auch nicht betrübt,
wenn dein Schatz dich nicht mehr liebt.
Ein Freund, ein guter Freund,
das ist der größte Schatz, den’s gibt.

Avoir un bon copain
Voilà c’qui y a d’meilleur au monde
Oui, car, un bon copain
C’est plus fidèle qu’une blonde
Unis main dans la main
A chaque seconde
On rit de ses chagrins
Quand on possède un bon copain

De uittocht van Heymann is symbolisch voor het einde van de Weimar-republiek en de culturele bloei van Berlijn. In 1955 halen de remakes van Hans Wolff het niet bij beide klassiekers uit 1930. Schluss.

Foto: Affiche van Le Chemin du Paradis uit 1930 met Lilian Harvey en Henry Garat

Les Vacances de Monsieur Hulot

Les Vacances de Monsieur Hulot uit 1953 is de ultieme vakantiefilm. In 1951 filmde Jacques Tati in Saint-Marc-sur-Mer. Een badplaatsje aan de Franse Westkust, tussen La Baule en Saint Nazaire. Hotel De la Plage speelt in op de film en heeft in 2008 haar deuren heropend.

Als ode aan Tati bezocht ik ooit Saint-Marc. Een mooi strandje, une belle petite plage. Het slungelachtige lichaam van Monsieur Hulot als terugkerend motief in het hotel is een aanslag op de goede smaak. Een terugkerend kwaad van themahotels die de maatvoering uit het oog verliezen. De filmwerkelijkheid heeft het dorp in haar greep genomen.

Maar de films blijven. Memorabel zijn Jour de fête en Playtime. De invloedrijke filmjournalist André Bazin vergeleek Tati ooit met Charlie Chaplin en Buster Keaton. Hij prijst de film de hemel in en vindt dat Les Vacances niet overschat kan worden als belangrijkste filmkomedie na de Marx Brothers en W.C. Fields. Bazin vond de essentie van de cinema niet in montagefilms en kon zich daarom goed vinden in Tati die monteerde voor de camera. Daar op dat strand van Saint-Marc-sur-Mer.

Foto: Les Vacances de Monsieur Hulot, 1953