Circus Sarrazin

Thilo Sarrazin klink als naam van een circus. Circus Sarrazin. De dame kamt haar baard, de Siamese tweeling speelt quatre mains en het doorgezaagde weesmeisje vat moed voor de volgende voorstelling. De Freak Show is in volle gang. De dame met de sluier en de jood met de bijzondere genen lopen arm in arm met de lilliputter en de sterke man. In het boek Deutschland schafft sich ab heft directeur Sarrazin Duitsland op.

De wereld geeft zich onbezorgd over aan kritiek. Als toeschouwers kraaien we van plezier of brullen van ongenoegen over de voorstelling. We overstemmen de startende kettingzaag van de volgende act. Binnen het circus kan meer dan in het gewone leven. We knijpen een oogje dicht en zetten voor even onze moraal opzij als we de man met de hamer zien smoezen met de vrouw met de drie borsten. Het is show.

Directeur Sarrazin heeft twee zielen. Zijn redelijke kant vecht tegen onredelijkheid. Een oog is scheef gaan staan. Da’s de prijs voor het innerlijke gevecht. Thilo is hoofdact in zijn eigen show. Hij toont blindheid door ons te laten zien. Op de vlucht voor zichzelf laat-ie verwachtingen en beloften in de lucht hangen.

Tussen de voorstellingen denkt Thilo na. Hij heeft jaren gezwegen en moet nu spreken. In een circus waar pracht en praal om aandacht schreeuwen spreekt men harder dan normaal. Thilo geeft zich over aan overpeinzingen en triomfeert met onbeantwoordbare vragen in de stilte van zijn wagen. Hij heeft spijt dat zijn lichaam opgebrand is. Door het innerlijke vuur van zijn vechtende zielen. Meer Faust dan Freak.

Foto: Freaks van Todd Browning, 1932