Misirlou (1927), een song in vele gedaanten

Misirlou is een Griekse song uit 1927 die verdwenen is uit het muzikale geheugen, maar daar soms weer in opduikt. Bijvoorbeeld via Quentin Tarantino’s Pulp Fiction (1994) die opent met onderstaande surf rock versie van Dick Dale & The Del Tones (1962). In vele landen en genres heeft de song ontleningen. Wikipedia somt het op in het lemma Misirlou. Een exotische standard van swing bands, een geannexeerd volkslied dat in diverse landen als eigen beschouwd werd tot de rock versie van Dick Dale of The Beach Boys. Alles is mogelijk door overnemen en veranderen.

Misirlou staat voor toen. Oude tijden. Welke versie in welk genre in welk land het ook betreft. Het Griekse biermerk Fix viert er in 2013 in een commercial haar 150-jarig bestaan mee. Misirlou is populaire muziek. Bemind en gewoon. Het treft zonder nog eigenaardig te kunnen zijn. De onbepaalde herkomst biedt ruimte om het toe te eigenen, terwijl de duidelijke afstamming uit het Oostelijke Middellandse-Zeegebied er genoeg eigenzinnigheid en authenticiteit aan geeft om het te plaatsen.

Tijdsbeeld van Slim Aarons is niet schraal

Het is 1952. Marilyn Monroe sorteert thuis haar fanmail en zet haar beste beentje voor. Zo lijkt het. In passende kledij vol kant. Haar eerste hoofdrol in Niagara die haar lanceert als sexsymbool moet nog komen. Toch weet celebrity-fotograaf Slim Aarons (1916-2006) haar al te vinden.

Het is 1961. Een zwembad op het dak in Athene. Badmuts van de omkijkende vrouw is afgestemd op haar roomkleurige badpak. Het natuursteen op de schoorsteen doet denken aan strakke designhuizen in de bossen. Helemaal 1961. De van champagne nippende vrouw met rode hoed staart in het Colony Hotel te Palm Beach naar een modeshow.

Foto 1: Fanmail, 1952. Marilyn Monroe. Copyright Slim Aarons

Foto 2: Penthouse Pool, 1961, Athene. Copyright Slim Aarons

Foto 3: Leisure and Fashion, 1961, Florida. Copyright Slim Aarons

Eerste Wereldoorlog: met buitengewone inspanning

Mijn fascinatie voor de Eerste Wereldoorlog komt door de foto’s in De Prins. Ingebonden jaargangen openden parade’s, troepenbewegingen en slagvelden. Onlangs stootte ik op een Servische site op een foto die ik me zelfs meen te herinneren. Of is dat de gangbare inbeelding?

Het onderschrift zegt: Bij de geallieerden in de omgeving van Saloniki. Servische artilleriepaarden trekken met buitengewone inspanning een auto door een moeras. De datering is september of november 1916.

Achtergrond is dat Servië eind 1915 wordt bezet door Duitsers, Oostenrijk-Hongaren en Bulgaren. Servische troepen vluchten over de bergen naar Albanië. Via Corfu komen ze in het Griekse Saloniki terecht. Griekenland dat moet reageren op de Bulgaarse inmenging blijft neutraal. De Serviërs voegen zich in een geallieerd leger van 500.000 man dat tot september 1918 weinig meer uitricht dan auto’s uit de modder trekken.

De Prins is intussen vervangen door YouTube en blogs. Alles is op internet te vinden, inclusief onvervalst patriottisme. Het lied van hoop en angst Kreće se lađa francuska staat symbool voor de Frans-Servische vriendschap. Evacuatie als Servisch Duinkerken. De Franse boot vaart:

Foto 1: Servische troepen in Saloniki, eind 1916

Foto 2 : Sloep met Servische lijken op Corfu. Omdat de tijd ontbreekt om ze te begraven worden ze opgestapeld op de boten en later overboord gegooid.