Isham Jones and his Orchestra (1933)

1933. Het Isham Jones & His Orchestra speelt. Voor Vitaphone. Een medley van populaire muziek. Dansmuziek zoals dat klinkt in de salons. Strak gespeeld met prachtige arrangementen van Gordon Jenkins die het orkest symfonisch laat klinken. Paul Whiteman is de grote concurrent die George Gershwin in 1924 opdracht geeft tot Rhapsody in Blue. Nieuwe kunstvormen haken bij oude aan om aan prestige te winnen. Ontlening.

Jones

Jazz en swing is de popmuziek van ooit. Met als laatsten Charlie Parker with Strings in 1950 en Dave Brubeck met Take Five in 1959. Toen was het afgelopen met de populariteit bij het grote publiek. Aficionado’s grasduinen door de geschiedenis van de populaire muziek en trekken zich terug in hun eigen reservaat. En vinden pareltjes tussen de muziek die niemand begrijpt. Of uit onwetendheid in de verkeerde hoek zet.

IJ

Isham Jones is nagenoeg vergeten. Terwijl-ie klassieke nummers als I’ll See You in My DreamsI’ll See You in My Dreams en There Is No Greater Love componeerde. Opgenomen in het American Songbook. De cross-overs naar Cuba met Siboney van Ernesto Lecuona en naar Rusland met een prelude van Sergej Rachmaninov benadrukken dat elk materiaal met klasse klinkt. In Toyland Club telt goed spel. Da’s de toverspreuk.

Foto 1: Isham Jones Orchestra, 1933.

Foto 2: Schermafbeelding uit de Vitaphone-film Isham Jones & His Orchestra

Fotografisch sociaal-realisme op de korrel

De Amerikaans-Litouwse fotograaf Ben Shahn (1898-1969) legt een rondtrekkende fotograaf vast in Columbus, Ohio. 1938. Shahn werkt voor de Farm Security Administration (1937-1942) van Roy Stryker. Een project als onderdeel van de New Deal om het Amerikaans platteland in beeld te brengen. Rond 1920 installeert een Russische straatfotograaf zich tussen hoge bomen. Het beeld is scherp. Soms houden fotografen elkaar bezig.

Foto 1: Ben Shahn, Rondtrekkende fotograaf, Columbus, Ohio, 1938

Foto 2: Straatfotograaf Soviet-Unie, omstreeks 1920. Credits: RIA Novosti