Il Sorpasso (1962)

Il Sorpasso is een film van Dino Risi uit 1962. Realisme in lege decors dat het realisme ontvlucht. Dat inhalen gevaarlijk is toont het slotfragment. Roberto (Jean-Louis Trintignant) overleeft het niet. De bravoure-achtige Bruno (Vittorio Gassman) wel. Maar z’n holle praatjes zijn weg. Nog ongelukkiger zonder schone schijn dat hij al was. Muziek van Riz Ortolani benadrukt de actie in de leegte. Was het makkelijk leven?

Kan een film die zo triest eindigt een komedie genoemd worden? Ja, natuurlijk. Grimlachen om de vergankelijkheid is iets van alle tijden. Dat weglachen is de functie van humor. Als dat doden oplevert dan moet dat maar. Tot die tijd is voor Bruno het dansen op de vulkaan een uitweg. In een zomers Italië dat in staat van ontbinding is. Maar toch ook weer niet als de muziek aanzwelt. Kortom, een meesterwerk waar alles in zit.

The Easy Life - still - 55

Foto: Still voor de uitbreng van Il Sorpasso op de Amerikaanse markt onder de titel ‘The Easy Life‘met Vittorio Gassman en Catherine Spaak.

Sidney Bechet in Berlin (1930)

Lilian Harvey en Will Fritsch spelen de hoofdrol in Einbrecher van Hanns Schwarz. Het is 1930. Sidney Bechet (1897- 1959) en zijn band spelen in de Palmenbar van het Berlijnse Haus Vaterland. Stan Douglas danst. De song is ‘Ich lass mir meinen Koerper schwarz bepinseln‘ van Friedrich Hollaender. De portrettering van zwarte musici stemt tot nadenken. Het exotisme is niet negatief. Pas drie jaar later grijpen de nazi’s de macht. En klinkt er geen Entartete Musik meer in Duitsland.

Ach wie herrlich ist es in Paris
die Frauen sind so süß
und dennoch ist mir mies!
Jeden Abend Smoking oder Frack
So geht das Tag für Tag
das ist nicht mein Geschmack!!

Ich lass mir meinen Körper
schwarz bepinseln schwarz bepinseln
und fahren nach den Fitji Inseln –
nach den Fitji Inseln!

Foto: 1 The Port of Harlem Jazzmenv.l.n.r: J.C. Higginbotham – Sidney Bechet – Sidney Catlett – Johnny Williams en Frank Newton. Gitarist Teddy Bunn zit vooraan. Credits:Mosaic Records

Foto 2: Entartete Musik

Sennett Bathing Beauties: 1918

Dit is feest zoals feest moet zijn. De titel zegt: Sennett girls in serpentine confetti. Het is 1918. De Bathing Beauties staan provocatief afgebeeld. Uitdagend, da’s de houding die opvalt. De pin-ups voor de soldaten in de Eerste Wereldoorlog. Regisseur en uitvinder van de slapstick Mack Sennett zet ze neer. Ze heten Gloria Swanson, Marie Prevost, Phyllis Haver, Juanita Hansen, Claire Anderson, Mary Thurman of Carole Lombard. Totdat in 1928 de Gay Twenties op een eind lopen.

Foto 1: Sennett girls in serpentine confetti, 1918

Foto 2: Mack Sennett Girls, tussen 1918 en 1928

Teaserama

Betty Page en Tempest Storm in Teaserama uit 1955. Het had ook Striporama kunnen zijn. Burlesque is de karikaturale overdrijving. Te leuk om te vertalen: A rare, color burlesque feature, with strippers, dancers and comics at the top of their risque form. The incomparable Bettie Page is featured in sizzling routines and has 12 costume changes, strip sensation Tempest Storm does her hubba-hubba thing. Berlusconi?

Voor de volledigheid dient vermeld dat de in de compilatie optredende Cherrie (Sherrie) Knight geen familie is. Niet voor zover ik weet. Teaserama is een documentaire die plaagt en prikkelt. Het zal wel.

Foto: Betty Page

Les Vacances de Monsieur Hulot

Les Vacances de Monsieur Hulot uit 1953 is de ultieme vakantiefilm. In 1951 filmde Jacques Tati in Saint-Marc-sur-Mer. Een badplaatsje aan de Franse Westkust, tussen La Baule en Saint Nazaire. Hotel De la Plage speelt in op de film en heeft in 2008 haar deuren heropend.

Als ode aan Tati bezocht ik ooit Saint-Marc. Een mooi strandje, une belle petite plage. Het slungelachtige lichaam van Monsieur Hulot als terugkerend motief in het hotel is een aanslag op de goede smaak. Een terugkerend kwaad van themahotels die de maatvoering uit het oog verliezen. De filmwerkelijkheid heeft het dorp in haar greep genomen.

Maar de films blijven. Memorabel zijn Jour de fête en Playtime. De invloedrijke filmjournalist André Bazin vergeleek Tati ooit met Charlie Chaplin en Buster Keaton. Hij prijst de film de hemel in en vindt dat Les Vacances niet overschat kan worden als belangrijkste filmkomedie na de Marx Brothers en W.C. Fields. Bazin vond de essentie van de cinema niet in montagefilms en kon zich daarom goed vinden in Tati die monteerde voor de camera. Daar op dat strand van Saint-Marc-sur-Mer.

Foto: Les Vacances de Monsieur Hulot, 1953