Tin Tan en de Mambo (1950-1951)

Tin Tan (1915-1973) geboren als Germán Valdés was een populaire Mexicaanse muzikale komiek en acteur die speelde in meer dan 100 films. Tijdens de gouden eeuw van de Mexicaanse cinema (1936-1969) kon hij floreren. Het fragment uit El Revoltoso (1951) toont zijn timing, humor, bravoure, meesterschap en danskunst. Tin Tan is een kruising van Jackie Chan, Victor Borge, André van Duin en Los Tres Gallos Mexicanos.

garcia_cabral01_big

¡ Hu !
Sí, sí, sí, yo quiero mambo, mambo
Sí, sí, sí, yo quiero mambo, mambo
Sí, sí, sí, yo quiero mambo…¡ Hu !

De in de late jaren ’40 door Perez Prado gepopulariseerde mambo is de achtergrond van het fragment van Simbad El Mareado (1950). Om er vanaf te wijken. Prado had zich in 1949 in Mexico Stad gevestigd. Zijn ‘Yo quiero mambo’ (of Mambo no. 5) gaat over in een parodie van Noord-Amerikaanse bebop met scatzang in de uitbundige versie zoals Dizzy Gillespie die na 1945 praktiseerde in nummers als ‘A Night in Tunisia’. Al een parodie op zichzelf. Om dat te overtreffen gaat Tin Tan over de top.

Foto: Affiche van Ernesto Cabral van Simbad El Mareado (Sinbad, de Duizelige).

Advertenties

Gloria Rios en Mario Patron: Mexicaanse rock ‘n’ roll (1957)

La Locura del Rock’n Roll (1957) is een Mexicaanse film van Fernando Méndez die inspringt op de opkomst van de rock ‘n’ roll. Geportretteerd als een gekte. De Mexicaanse koningin van de rock Gloria Ríos verbindt dansend de boogie woogie met de rock. In de overgang naar de nieuwe muziek speelt pianist Mario Patrón een beslissende rol.

In een andere Mexicaanse rockfilm van dat jaar Los chiflados del rock and roll danst Gloria Ríos opnieuw de sterren van de hemel. Eerder bebop met Afro-Cubaanse invloed uit 1947 dan rock uit 1957. Het orkest van Mario Patrón grijpt weer terug naar Noord-Amerikaanse voorbeelden.

Foto: Affiche van La Locura del Rock’n Roll (1957) met zangeres Gloria Ríos

Come Fly With Me met Frank Sinatra (1958)

Come Fly With Me wordt in 1957 voor Frank Sinatra gecomponeerd door Jimmy Van Heusen met tekst van Sammy Cahn. Van Heusen redt The Voice in 1951 na een zelfmoordpoging. Eind jaren ’50 is zo te horen het exotisch avontuur gelokaliseerd in Bombay, Peru en Acapulco Bay.

Come fly with me, let’s fly, let’s fly away
If you can use some exotic booze
There’s a bar in far Bombay
Come fly with me, let’s fly, let’s fly away

Come fly with me, let’s float down to Peru
In llama land there’s a one-man band
And he’ll toot his flute for you
Come fly with me, let’s take off in the blue

Het verhaal gaat dat Sinatra de hoes als advertentie voor TWA zag. In een album dat opgezet was als muzikale trip om de wereld. Hij had gelijk. Globalisme anno 1957 overheerst. Met Capri, Vermont, New York, Mandalay, Parijs, Londen, Brazilië, Hawaii, Chicago en Mexico. Nice trip!

Foto: Hoes Come Fly with Me (1958) met Frank Sinatra en orkest van Billy May

Executie van keizer Maximiliaan van Mexico: 1867

De Oostenrijkse aartshertog Ferdinand Maximiliaan Jozef (1832-1867) werd met steun van Napoleon III in 1864 keizer Maximiliaan van Mexico. Op 19 juni 1867 eindigde hij in Santiago de Querétaro samen met de generaals Miguel Miramón en Tomás Mejía voor het vuurpeloton. Verzoeken aan president Benito Juárez van Victor Hugo en Garibaldi diens leven te sparen hielpen niet. ‘Parvenu’ Juárez was van Indiaanse origine en dit beschadigde in Oostenrijk en Frankrijk het zelfvertrouwen.

François Aubert was hoffotograaf van Maximiliaan en fotografeerde het bebloede hemd van de geëxecuteerde keizer. Afdrukken werden in Europa grof verkocht. Édouard Manet inspireerde zich op de foto’s van Aubert. En schilderde de executie. Met Maximiliaan in het midden die in het echt rechts stond. De keizer gunde generaal Miramón die ereplek.

François Aubert fotografeerde het executiepeleton van acht man. Op de executieplek werden de keizer en de twee generaals begraven.

Foto 1: François Aubert, Doodshemd van keizer Maximiliaan, Querétaro, 1867

Foto 2: Édouard Manet, Exécution de l’Empereur Maximilien du Mexique, (Executie van keizer Maximiliaan van Mexico), 1868

Foto 3: François Aubert, Executiepeloton op de plaats rust in Querétaro, 1867

Foto 4: François Aubert, Executieplek in Querétaro, Mexico, 1867

Sun Sun Babae (1952-53)

Peggy, Cherie en Babette DeCastro zijn de Cubaanse Andrew Sisters. In 1942 verhuizen ze van Havana naar Miami. In hun grootste succes Teach Me Tonight is hun Latin achtergrond niet meer te herkennen. De Cubaanse nachtegalen volgen een ander ritme.

Sun Sun Babae is in 1952 geschreven door Rogelio Martínez en past binnen de Afro-Cubaanse muziek. Het gaat over een nachtegaal als liefdesboodschapper:

Sun sun sun sun sun babae (x..)
Pajaro lindo de la madrugada (x2)

Pajaro lindo sun sun
Que pajaro mas bonito
Pajaro lindo sun sun
Llevale llevale llevale
Una mensaje a mi amada
Pajaro lindo sun sun
Dile que la quiero mucho
Siempre sera idolatrada
Pajaro lindo sun sun

Trompettist  en peetvader van de Afro-Cuban Jazz Mario Bauzá speelt Sun Sun in een Cine de Rumberas. De Rumberas film is een Mexicaans subgenre dat speelt in nachtclubs en van 1945 tot 1960 immens populair. Makkelijk te produceren. Langbenige Rumberas dansen op het ritme van Bauzá’s scherp swingende orkest. Sexy koningin, Reina del Tropico Ninón Sevilla danst en zingt Sun Sun in Aventura en Río (1953). Altijd feest. Alsof het nummer nooit stopt:

Foto: De DeCastro Sisters

Tina Modotti, fotografie en revolutie

Leven in dienst van de wereldrevolutie eindigt volgens sommigen onder mysterieuze omstandigheden in een taxi te Mexico Stad. De echte oorzaak is hartfalen. Aan de Italiaanse Tina Modotti (1896-1942) kleeft romantiek. Streven met een vlekje. Op vlucht voor de gevestigde orde trekt ze van Italië naar Californië, Mexico, Berlijn, Moskou, Parijs, Spanje en terug naar Mexico. Wonder dat deze communistische activiste een van de belangrijkste fotografen van de 20ste eeuw wordt.

In navolging van Diego Rivera en Frida Kahlo is Tina geworden tot het merk Modotti. Populaire cultuur zet uiteindelijk iedereen naar de hand. Laura Mulvey en Peter Wollen proberen hier in 1984 met de korte documentaire Frida Kahlo & Tina Modotti dwars op te staan. Partner Edward Weston maakte rond 1920 De witte Iris met Tina als model. Ze begon haar loopbaan overigens als actrice in de stomme film.

Modotti’s werk omvat onder meer portretten, plantenstudies, de beroemde serie Vrouwen van Tehuantepec en foto’s over de revolutionaire beweging van de jaren 1920 en het poppenspel. Los van haar leven en de mystificatie ervan kunnen we eindelijk haar foto’s zien.

Foto 1: Tina Modotti, Tepotzotlán Klooster, Mexico, 1924

Foto 2: Onbekend, Tina Modotti en Edward Weston, zonder jaartal

Foto 3: Edward Weston, The White Iris (Tina Modotti), omstreeks 1920

Foto 4: Tina Modotti, Indianen dragen ladingen maisschillen voor de bereiding van tamales, Mexico, ongeveer 1927

Touch of Evil: Opening

1958. Een Mexicaanse grensplaats. Een man plant een tijdbom in de achterbak van een auto.  Een man en vrouw rijden langzaam naar de Amerikaanse grens. Pasgehuwden Miguel Mike Vargas (Charlton Heston) and Susie (Janet Leigh) passeren de auto enkele keren te voet. De auto steekt de grens over en ontploft. De inzittenden vertellen niks na.

Er wordt niet gesneden in dit shot. Alles in een beweging. Da’s de opening van Orson Welles’ Touch of Evil (1958) dat de laatste klassieke film noir wordt genoemd. Technisch pronken werkt. Maar de film heeft meer met sfeer dan met logica. Beter dan dit wordt het niet.

Foto: Janet Leigh in Touch of Evil (1958)