Kiwi Fashion Parade: 1957

Een modeshow in 1957 in Nieuw-Zeeland is armoedige sjiek. De glamour van Parijs of Milaan valt met enige moeite terug te vinden in de modellen, maar niet in entourage van publiek en de wijdse zaal. Volgens de onderschriften bij de foto’s schouwen de modellen hun jurken voor een overwegend vrouwelijk publiek. Hetzelfde publiek blijkt ineens mannelijker als er een badpak langskomt. Wonder van perspectief.

Fotograaf Morris ‘Morrie’ James Hill (1929-2002) verdwijnt achter zijn foto’s. Het lot van fotojournalisten. Vervluchtigd met de mode van z’n tijd.

Foto 1: Woman modelling a dress before a largely female audience, Wellington Town Hall, photographed in July 1957 by Morrie Hill

Foto 2: Woman modelling a dress with shawl before a largely female audience, Wellington Town Hall, photographed in July 1957 by Morrie Hill

Foto 3: View of the audience watching a woman modelling a bathing suit, Wellington Town Hall, photographed in July 1957 by Morrie Hill

Parlami d’amore Mariu (1932)

Vittorio de Sica (1901-1974) zingt Parlami d’amore Mariù van componist Cesare Andrea Bixio en tekstdichter Ennio Neri. Het liefdeslied voor Mariù klinkt op een pianolo in een taveerne aan het Comomeer in Gli uomini che mascalzoni (1932) van Mario Camerini. Mannen zijn schurken zegt de titel. De komedie in documentaire stijl gefilmd in Milaan en omgeving wordt door soms als de eerste neorealistische film opgevat.

In 1932 is de geluidsfilm nieuw. Het lied is het Leitmotiv in de film en wordt een internationale hit. Engelse (Lilian Pons) en Zweedse (Zarah Leander) versies verschijnen. Het Franse Le chaland qui passe van André de Badet is een bewerking die tekst en Napolitaanse stijl omgooit. Lys Gauty zingt het in 1933. Onderwerp is het binnenschip. Jean Vigo is zo onder de indruk dat-ie zijn meesterwerk L’Atalante omdoopt.

Mariù wordt nog steeds aanbeden. De Milanese jazzpianist Stefano Bollani brengt een ode aan zijn jeugd en aan De Sica, Camerini en Bixio.

Parlami d’amore, Mariù!
Tutta la mia vita sei tu!
Gli occhi tuoi belli brillano
Come due stelle scintillano!
Dimmi che illusione non è,
Dimmi che sei tutta per me!
Qui sul tuo cuor non soffro più:
Parlami d’amore, Mariù. 

Foto: Vittorio de Sica (als Bruno) en Lia Franca (als Mariuccia) in Gli uomini che mascalzoni (1932) 

Rocco en Alain Delon (1960)

De trailer van Rocco en zijn broers (1960) bevat geen gesproken scènes. Omdat het zegt geen vals of beperkt beeld van de film te willen geven. Claim is dat beelden niet liegen en ze dienen als introductie van omgeving en personages. De kijker mag zelf de balans opmaken. Vervolgens sturen muziek en gesproken commentaar de kijker volop.

Hoe dan ook is deze Frans-Italiaanse coproductie van Luchino Visconti een meesterwerk. De doorbraak van de 25-jarige Alain Delon. En de even fotogenieke Milanese Dom. De film verbeeldt de ontworteling van een zuidelijke familie in Noord-Italië. De trailer profileert Visconti als strijder tegen vals moralisme. Voor wie de aanspraak mist: controverse.

Foto 1: Alain Delon in Rocco e i suoi Fratelli,1960

Foto 2: Alain Delon en Annie Girardot in Rocco e i suoi Fratelli, 1960

Smile, You Are On Candid Camera

Milaan. Italianen draaien zich om. Gli italiani si voltano. Maar naar wie? Mario De Biasi legt het vast in 1954. Kijken ze naar de Witte Dame, La Dama Bianca, of naar de fotograaf? Moeten we denken dat-ie achter de blikken van de werkloze mannen versmelt? We zien hem niet.

Een jaar later op 21 oktober 1955 in het Amsterdamse Amstel hotel. Persfotografen bij het bezoek van een andere Italiaanse Dama, Gina Lollobrigida. Van links naar rechts: Kruger, Pot, Stevens, Rona, Scherer. De rollen zijn omgedraaid. Betrapt door fotograaf Ben van Meerendonk.