September Song (1938-1954)

Een song over de melancholie van de herfst. Een compositie van Kurt Weill (1900-1950) met tekst van Maxwell Anderson voor de Broadway Musical Knickerbocker Holiday (1938). Met Walter Huston als Peter Stuyvesant. Van de filtersigaretten. Nederlanders welbekend. Huston was acteur en geen zanger. Hij zingtzegt de standard die speciaal voor ‘m geschreven werd. Wat ’n eer. Wat ’n muziek. Wat ’n weemoed.

Poster_of_the_movie_September_Affair

De song komt ook voor in September Affair van William Dieterle met Joan Fontaine en Joseph Cotten. Het gaat over verloren liefde en verloren jaren. Terugkijken op de zomer. Terugkijken op wat geweest is. Duits talent ontmoet de Amerikaanse markt.  Zoals in die jaren vaak gebeurde. 

When I was a young man courting the girl
I played me a waiting game
If a maid refused me with tossing curls
I’d let the old Earth make a couple of whirls
While I plied her with tears in lieu of pearls
And as time came around she came my way
As time came around, she came

Oh, it’s a long long while from May to December
But the days grow short when you reach September
When the autumn weather turns the leaves to flame
And you ain’t got time for waiting game

When days dwindle down to a precious few
September November,
And these few golden days I’d share with you
Those golden days I share with you

When you meet with the young girls early in the Spring
You court them in song and rhyme
They answer with words and a clover ring
But if you could examine the goods they bring
They have little to offer but the songs they sing
And the plentiful waste of time of day
A plentiful waste of time

Oh, it’s a long, long while from May to December
But the days grow short when you reach September
When the autumn weather turns the leaves to flame
One hasn’t got time for the waiting game

Oh, the days dwindle down to a precious few
September, November
And these few precious days I’ll spend with you
These precious days I’ll spend with you

knickerbockerfeat460

Als naschrift Sarah Vaughan in 1946 met een kwartet van fluwelen pianist Teddy Wilson. Met Charlie Ventura op tenor, Remo Palmieri  op gitaar en Billy Taylor op bas. Sarah zou de song nog vaak opnemen. Onder andere met Clifford Brown in 1954. Ze wist de song te temmen.

Foto 1: Affiche van de film September Affair, 1950.

Foto 2: Knickerbocker Holiday, ‘Washington Irving (Ray Middleton, at right) tries to persuade Stuyvesant (Walter Huston) to spare his political enemies in the final scene. Brom Broek (Richard Kollmar) is on the gallows.

Advertenties

Time on My Hands (1930-32)

Betty Boop als zelfbewust, sexy beeld van een vrouw die drinkt, rookt, zich uitdagend kleedt en danst op hot jazz. Deze keer onder water. Een flapper. Filmster Clara Bow gaf Max Fleischer het voorbeeld:

Bow, Clara (Hula)_01

Merkwaardig is dat de stijl in 1932 al op zijn retour is. De roaring 20’s waren uitgelopen op een depressie die niets te vieren over liet. Hoewel de schittering van een droomwereld ellende even deed vergeten. In dat beeld paste Betty die overal lak aan had: ‘What would you say if I marry you?‘ Nog net voor de verplichtstelling van censuur van de Hays Code zodat het bikinitopje uitkan. Max Fleischer produceert en Ethel Merman zingt. Meezingen mag. Dromen is noodzakelijk. In De Maat.

Time on my hands, you in my arms
Nothing but love in view, then you fall
Once and for all, I’ll see my dreams come true
Moments to spare for someone you care for
Our love affair for two
With time on my hands and you in my arms
And love in my heart all for you.

Vincent Youman componeert Time on My Hands voor de Ziegfeld musical Smiles van 1930. Van tekst voorzien door Harold Adamson. De revue loopt slechts twee maanden, maar in Engeland maakt Al Bowlly het nummer tot een succes. Zo komt het in de herfst van 1931 succesvol terug naar de VS. Kort daarop zingt de zwoele Lee Wiley het bij het orkest van Leo Reisman. Een standard is geboren. Aan het nummer hangt de notie van de flapper: ‘Moments to spare for someone you care for.’

Foto: Clara Bow in Hula, 1927.

Ein guter Freund, un Bon Copain (1930)

Componist Werner Richard Heymann (1896-1961) is door zijn filmwerk bekend. Als jood moet-ie in 1933 Duitsland verlaten wat hem in Frankrijk en de VS brengt. Vanwege kostenbesparing werden toen soms meerdere versies van een film gemaakt. Decors, draaiboek en crew werden dan doelmatig gebruikt. Van songs ontstaan zo meerdere versies.

Heymann excelleert samen met tekstdichter Robert Gilbert in filmkomedies waarvoor-ie begin jaren ’30 in de UFA-studio in Babelsberg de soundtrack maakte. Zijn meesterschap is te zien in een Duitse en Franse versie. Drei von der Tankstelle van Wilhelm Thiele met Lilian Harvey, Willi Fritsch en Heinz Rühmann. En Le Chemin du Paradis waarbij Max de Vaucorbeil voor de acteursregie bijspringt, weer met Lilian Harvey en Henry Garat. De wals Ein Freund, ein guter Freund wordt een hit. Ook in de Franse bewerking van Jean Boyer Avoir un bon copain.

Ein Freund, ein guter Freund,
das ist das Schönste was es gibt auf der Welt.
Ein Freund bleibt immer Freund,
und wenn die ganze Welt zusammenfällt.
Drum sei auch nicht betrübt,
wenn dein Schatz dich nicht mehr liebt.
Ein Freund, ein guter Freund,
das ist der größte Schatz, den’s gibt.

Avoir un bon copain
Voilà c’qui y a d’meilleur au monde
Oui, car, un bon copain
C’est plus fidèle qu’une blonde
Unis main dans la main
A chaque seconde
On rit de ses chagrins
Quand on possède un bon copain

De uittocht van Heymann is symbolisch voor het einde van de Weimar-republiek en de culturele bloei van Berlijn. In 1955 halen de remakes van Hans Wolff het niet bij beide klassiekers uit 1930. Schluss.

Foto: Affiche van Le Chemin du Paradis uit 1930 met Lilian Harvey en Henry Garat

Let’s Face the Music and Dance: 1936-1955

Danseres Nadia Gamal (1937-1990) beweegt op een Egyptische mambo-versie van ‘Let’s Face the Music and Dance‘. In Waad el Hawa van Ahmed Badrakhan uit 1955. Een song uit 1936 van Irving Berlin voor ‘Follow the Fleet‘ van Mark Sandrich met Fred Astaire en Ginger Rogers.

Nadia Gamal moet niet verward worden met Samia Gamal die een relatie had met de Syrisch-Egyptische Farid Al-Atrache. De broer van Asmahan. Op choreografie van Hermes Pan maakt Fred Astaire (1899-1987) met Rogers succesvolle musicals voor RKO. Amerika krabbelt uit de crisis. Astaire leidt sophisticated de dans. Katherine Hepburn zegt over het paar: ‘He gives her class and she gives him sex appeal‘. Volg!

There may be trouble ahead
But while there’s moonlight and music
And love and romance
Let’s face the music and dance

Before the fiddlers have fled
Before they ask us to pay the bill
And while we still
Have the chance
Let’s face the music and dance

Foto: Fred Astaire en Ginger Rogers in Follow the Fleet (1936) van Mark Sandrich

Speak Low & One Touch of Venus: 1943

Componist Kurt Weill zingt en speelt zijn eigen muziek. Dichter Ogden Nash schrijft de tekst. ‘Speak Low‘ wordt voor het eerst in 1943 gezongen door Mary Martin en Kenny Baker in de Broadway musical ‘One Touch of Venus‘. In de gelijknamige film speelt Ava Gardner in 1948 de hoofdrol. Eileen Wilson dubt en zingt de song met Dick Haymes.

Speak low when you speak, love,
Our summer day withers away
Too soon, too soon.
Speak low when you speak, love,
Our moment is swift, like ships adrift,
We’re swept apart too soon.
Speak low, darling speak low,
Love is a spark lost in the dark,
Too soon, too soon,
I feel wherever I go
That tomorrow is near, tomorrow is here
And always too soon.

Speak Low is een jazzstandard. In 1944 heeft het orkest van de Canadese Guy Lombardo een hit met zang van Billy Leach. West Coast drummer Shelly Manne speelt in Jazz Scene USA in 1962 met Conte Condoli (tp), Richie Kamuca (ts), Russ Freeman (p) en Monty Budwig (b).

Foto: Cover bladmuziek One Touch of Venus, 1943

If Ever I Would Leave You (1960-63)

In 1963 zingt bariton Robert Goulet zijn herkenningsmelodie uit de Broadway-musical Camelot: If Ever I Would Leave You. Geschreven door tekstdichter Alan Jay Lerner en componist Frederick Loewe. In de TV-show Judy Garland and Her Guests Phil Silvers and Robert GouletHet sprookje van Camelot wordt geassocieerd met de Kennedy-regering.

If ever I would leave you
It wouldn’t be in summer;
Seeing you in summer, I never would go.
Your hair streaked with sunlight . . .
Your lips red as flame . . .
Your face with a luster
That puts gold to shame.

But if I’d ever leave you,
How could it be in autumn.
How I’d leave in autumn, I never would know.
I’ve seen how you sparkle
When fall nips the air.
I know you in autumn
And I must be there.

Robert Goulet (1933-2007) als Lancelot vergelijkt vier seizoenen. Nooit kan-ie Guinevere verlaten. Tenorsaxofonist Sonny Rollins (1930) speelt op 23 maart 1962 in Jazz Casual van Ralph J. Gleason in de KQED Studios te San Francisco. Met Jim Hall (g), Bob Cranshaw (b) en Ben Riley (dr) improviseert deze colossus alsof-ie ons nooit verlaat.

Foto: Robert Goulet, Julie Andrews, Richard Burton en Roddy McDowall tijdens de repetitie van de musical Camelot (1960).

Carioca: Flying Down to Rio (1933)

Oceanië. Exotica. Dat genre bloeit in de Tweede Wereldoorlog met dichte grenzen. Muziekindustrie en Hollywood hebben in Latijns-Amerika ineens hun grootste afzetmarkt: South of the Border. Maar ook daarvoor spitte Hollywood al in deze achtertuin. Vermenging van stijlen en invloeden is niks nieuws. Zo zijn chinoiserie en japonisme eeuwenoud.

Flying Down to Rio (1933) is een vehikel voor de Mexicaanse filmster Dolores del Rio, maar lanceert Fred Astaire en Ginger Rogers als danspaar. De set vermengt Braziliaanse en Mexicaanse invloeden.

Een carioca is doorgaans een inwoner van Rio, maar hier een dans. Onhandig met de hoofden tegen elkaar. Da’s nooit wat geworden. Muziek is van Vincent Youmans en tekst van Edward Iliscu en Gus Kahn. Allen zoeken het nieuwe ritme, el nuevo compás. Nieuwe grenzen. Liever niet verwarren met Road to Rio. Let op hoe Astaire rechts, links en rechts zit.

Say, have you seen a Carioca?
It’s not a foxtrot or a polka
It has a little bit of new rhythm, a blue rhythm that sighs

It has a meter that is tricky
A bit of wicked wacky-wicky
But when you dance it with a new love, there’s a true love in her eye

You dream of a new Carioca
Its theme is a kiss and a sigh
You dream of a new Carioca
When music and lights are gone we say goodbye

Two heads together, they say are better than one
Two heads together, that’s how the dance is begun
Two arms around you and lips, that’s why I’m yours and you are mine
And you are mine

Foto: Dolores del Rio, Acapulco 1952; fotograaf Slim Aarons