Yvette Horner en de Tour de France

Het tijdsbeeld is prachtig. Accordeoniste Yvette Horner in de Tour de France. Op het dak van een auto vermaakt ze het publiek met haar gouden vingers, haar doigts d’or. Zelfs Wout Wagtmans gaat in 1954 met haar op de foto. Horner symboliseert La France Profonde. Da’s het echte Franse leven zoals dat vol nostalgie wordt voorgesteld. Nu door de internationalisering van zowel Tour als Frankrijk op de terugtocht.

Yvette Horner speelt musette die in 1960 al over haar hoogtepunt is. De epische Tour van 1955 met mythische namen als Louison Bobet, Jean Brankart, Fausto Coppi, Charly Gaul, Hugo Koblet, Ferdi Kübler, Stan Ockers en Wim van Est is de raaipaal van de volkscultuur. Daarna stroomt massacultuur binnen, loopt het belang van arbeiderscultuur terug en blaast openheid de mythologie weg. Roland Barthes schrijft het op.

En de bal-musette van Yvette Horner? Ach, we hoeven er niks mee. Symbolen bestaan op eigen voorwaarden. Accordeonist Gus Viseur volgt een klare lijn zonder uit zijn dak te gaan. Zo klinkt droefheid van een tijd.

Foto 1: Yvette Horner in de Tour de France van 1953 op het dak van een Ford Vedette maakt publiciteit voor Suze

Foto 2: Yvette Horner in de Tour de France van 1955 op het dak van een Citroën Traction Avant met stand-in

Bevroren film

Film bevriest de tijd. Waar toneel voorbijgaat, wordt film gereproduceerd. Het geeft een idee van echtheid dat van niemand is.

Film voedt de massa die van toeschouwer deelnemer wordt. Da’s opperste promotie zoals nieuwe media tonen. Iedereen kan meedoen. Sommigen zien het als een stapje omhoog. Mensen worden naar de Apple-store geleid, zonder dat ze nog altijd begrijpen waarom.

Film is afleiding. De klassieke Hollywood-stijl maakt dat door montage onzichtbaar. Een stijl die de eigen making of uitwist. Tot op heden is verhalend realisme de norm. Het vertelt zichzelf in een lopend verhaal.

Mythe eindigt als acteurs voor de première sterven. Van dode levende tot levende dode worden. Zoals Heath Ledger. James Dean is het bekendste voorbeeld. Als acteurs tijdens de opname sterven wordt de film met speciale effecten afgemaakt. Anders betaalt de verzekering en stopt de boel.

Uiteindelijk sterven alle acteurs en blijven hun beeld en stem op film bewaard. Totdat ook de film vergaat.

Foto: James Dean