Anatomy of a Murder & Duke Ellington: 1959

Vormgever Saul Bass maakt de titelsequentie van Anatomy of a Murder. Met lichaamsdelen als puzzelstukken. Als het knippen en scheuren van Henri Matisse of Willem Sandberg. Orkestleider Duke Ellington schrijft de soundtrack met zijn arrangeur Billy Strayhorn. In 1959 functioneert Hollywoods studiosysteem nog. Het wordt een meesterwerk.

Met Duits accent presenteert Otto Preminger (1905-1986) de spelers. Anatomy of a Murder van rechter, visser en auteur John D. Voelker is gebaseerd op een waar verhaal. UCLA-professor Michael Asimov noemt het rechtbankdrama ‘probably the finest pure trial movie ever made‘. Als Pie-Eye speelt Duke Ellington piano met James Stewart.

Foto: Otto Preminger, Billy Strayhorn en Duke Ellington (vlnr) aan de piano in Anatomy of a Murder (1959) van regisseur/producent Otto Preminger

Saul Bass: Walk on the Wild Side (1962)

Saul Bass (1920-1996) was grafisch ontwerper die titelsequenties van films maakte. Soms bekender en beter dan de film waarvan ze deel uitmaken. Zijn samenwerking met Alfred Hitchcock die zijn films zelf produceerde is legendarisch. Ook voor films van Stanley Kubrick, Otto Preminger of Martin Scorsese maakt Bass titels. Het ontwerp ‘Vertigo‘ van Matthew Buchanan voor dit blog is op Bass’ werk gebaseerd.

De sequentie van ‘Walk on the Wild Side‘ is niet typisch Saul Bass. Het roept niet direct de grafisch ontwerper op die speelt met letters, kleuren of vormen. De titels zijn beter dan de film die geen succes wordt.

Edward Dmytryk regisseert, de Brits-Litouwse Laurence Harvey, Jane Fonda en de Franse Capucine acteren. Elmer Bernstein componeert en Mack Davis schrijft de tekst. Soulzanger Brook Benton zingt de titelsong tot een hit. Een instant gospelklassieker. Walk on the Wild Side speelt in een bordeel waar de zonde op de loer ligt. De ‘good cat‘ wint uiteindelijk van de ‘bad cat‘. Zo vertelt de krant. Maar wat blijft ons bij?

Sinner, hear what I’m sayin’
Sinner, you’ve been swingin’, not prayin’
One day of prayin’ and six nights of fun
The odds against goin’ to heaven, six-to-one

Foto 1: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met Jane Fonda en Laurence Harvey

Foto 2: Still uit ‘Walk on the Wild Side‘ met ensemble en Capucine

Foto 3: Hoes van albumWalk on the Wild Side‘ met muziek van Elmer Bernstein

Laura, the face in the misty lights

Ooit vroeg de eigenaar van een Brugs jazzcafé wat ik wilde horen. Nog in de tijd van de elpee. Bird with Strings antwoordde ik. Hij legde Laura op zijn Dual. De versie van zomer 1950. Charlie Parker met Strings was toen zo populair dat de studioband een working band werd en het tot in Carnegie Hall bracht. Ik bestelde nog een trappist.

Laura is film en song. De film noir van Otto Preminger uit 1944 met Gene Tierney en Dana Andrews was er het eerst. David Raskin maakte een jaar later de muziek, Johnny Mercer de lyrics. Film en song, Bird en Frank Sinatra, Woody Herman en Dick Haymes lopen door elkaar. Daar tussendoor loopt Laura. Da’s de Amerikaanse cultuur waarin alles op een hoogtepunt samenwerkt en dromen verkoopt. Zo ontstaan standards.

Laura is the face in the misty lights
Footsteps that you hear down the hall
The laugh that floats on a summer night
That you can never quite recall

And you see Laura on the train that is passing through
Those eyes how familiar they seem
She gave your very first kiss to you
That was Laura but she’s only a dream

Foto: Gene Tierney in Laura van Otto Preminger, 1944