Sidney Bechet in Berlin (1930)

Lilian Harvey en Will Fritsch spelen de hoofdrol in Einbrecher van Hanns Schwarz. Het is 1930. Sidney Bechet (1897- 1959) en zijn band spelen in de Palmenbar van het Berlijnse Haus Vaterland. Stan Douglas danst. De song is ‘Ich lass mir meinen Koerper schwarz bepinseln‘ van Friedrich Hollaender. De portrettering van zwarte musici stemt tot nadenken. Het exotisme is niet negatief. Pas drie jaar later grijpen de nazi’s de macht. En klinkt er geen Entartete Musik meer in Duitsland.

Ach wie herrlich ist es in Paris
die Frauen sind so süß
und dennoch ist mir mies!
Jeden Abend Smoking oder Frack
So geht das Tag für Tag
das ist nicht mein Geschmack!!

Ich lass mir meinen Körper
schwarz bepinseln schwarz bepinseln
und fahren nach den Fitji Inseln –
nach den Fitji Inseln!

Foto: 1 The Port of Harlem Jazzmenv.l.n.r: J.C. Higginbotham – Sidney Bechet – Sidney Catlett – Johnny Williams en Frank Newton. Gitarist Teddy Bunn zit vooraan. Credits:Mosaic Records

Foto 2: Entartete Musik

I am not Gary

De Canadese kunstenaar Stan Douglas maakt de verwarring simpel in zijn short I’m not Gary. Maar schept bij de kijkers verwarring. Een afgerond Monodrama met begin, midden en eind. De zwarte man is niet inwisselbaar. Wat worden ze verwacht te zien? Een verschil met het voor CBS-televisie geproduceerde ‘Survivor: Guatamala‘. Verwarring in het programma is het onderwerp. Het verwijst niet naar de buitenwereld.

Treffender kan het verschil tussen beeldende kunst en beeldcultuur, tussen binnenkant en buitenkant, tussen concentratie en verstrooiing, tussen cinema en televisie niet worden geschetst. Invulling en opvulling.

Foto: Stan Douglas, ‘Monodramas’, 1991: I’m Not Gary | © Stan Douglas

Marnie (1964)

Dit is de kale vloer van Mad Men. Volgens Stan Douglas. De echte ondergrond van Marnie uit 1964. Ontbeend van hedendaagse nostalgie. Referenties buitelen over elkaar. Reclame, film, beeldende kunst. 1964, 1988-1996, 2011. Maar het is 1964. Soms is populaire cultuur ingewikkeld door alle verwijzingen.

Tippi Hedren slaat in Marnie haar slag en kraakt de kas. De stijl van Mad Men pint 45 jaar later deze periode vast. Het roze mantelpakje van Jackie Kennedy of Ben Webster als achtergrondmuziek bij ’n whisky on the rocks. Dat valt samen met een aannemelijk beeld. Zo had het kunnen zijn. Art direction springt in het oog en verleidt. Da’s de troost.

Foto 1: Kantoor uit Marnie, 1964 door Stan Douglas

Foto 2: Tippi Hedren in Marnie, 1964 van Alfred Hitchcock

Foto 3: Jon Hamm als Don Draper in de serie Mad Men