Mission Impossible (1966-1973)

Mission Impossible werd in de VS van 1966 tot 1973 door CBS uitgezonden. De Argentijnse componist Lalo Schifrin schreef het thema dat z’n handelsmerk werd. Geheime agenten bestrijden het kwaad dat van de ander is. Martin Landau met accenten en vermommingen en Barbara Bain speelden in de eerste drie seizoenen en werden immens populair. Toen in het echt een echtpaar dat in 1968 awards aankondigt.

MI

Zien we in Mission Impossible echo’s van de swinging sixties in Londen, LA Telegraph Avenue of Amsterdam? Welke lijn heeft dat met het volle leven? Want wees nou eerlijk, moeten geheim agenten in een spelletje van jongens onder elkaar de orde herstellen? Kinderachtig, toch? Is dat niet sporen met de geest van 1968 de letterlijke vertaling van Mission Impossible? Afleiding buiten en tegen de eigen tijd. Futiel, maar volop kwaliteit. In een studiosysteem dat nog vakmanschap biedt.

De grijze Peter Graves is de personificatie van de serie. Zelfs 15 jaar later toen Mission Impossible 2 seizoenen lang nieuwe leven in werd geblazen was-ie weer van de partij. Later kroop Tom Cruise in de MI-films in de huid van een geheim agent op een onmogelijke missie. De bestaanszekerheid van Hollywood: herhalen van oude successen.

R-1191050-1204157511

West-Coast cool wordt passend gemaakt voor Hollywood. Met Bud Shank op altsax, en ’n dwingend bongo-ritme dat vuurwerk geeft. Bang. 

Foto 1: Martin Landau en Barbara Bain: Pioneers of Television.  1966-1969.

Foto 2: Hoes Lalo Schifrin ‎– Music From Mission: Impossible, 1967.

Marquee: Marlon Brando

Beatnik Neal Cassady and Natalie Jackson

Marquee betekent feesttent en baldakijn. Met een lichtkrant of lichtbak. ’s Avonds het meest indrukwekkend. Licht is feest. Zonder licht kan film niet bestaan. Film wordt licht. Op de stoep van het theater wordt geflirt en afgesproken. Deze film of die andere? Maakt het uit? Als Marlon Brando maar meespeelt. De troonhemel is de luifel voor de sterren.

tumblr_m7vys7rpJ91rrnzfpo1_500

De tijd van de hoeden rijmt met de hoogtijdagen van Hollywood. Het studiosyteem garandeert vakwerk en een constante produktie. Distributie is de ultieme verstrooiing. The Wild One (1953), On the Waterfront (1954) en The Godfather (1972). Met die laatste zijn hoeden al teruggedrongen tot het doek. Theaters ontfermen zich over loslopende zielen die in de zaal een publiek vormen. Verlokken bestaat nog even. Tot nergens meer films vertoond worden en de 7de kunst wordt bijgezet.

tumblr_mgwcvwtenm1rzqrvno1_500

Foto 1: Allen Ginsberg, Beatnik Neal Cassady and Natalie Jackson, circa 1955. Credits: Allen Ginsberg/ Corbis.

Foto 2: Marquee On the Waterfront, zonder bron.

Foto 3: Marquee The Godfather, geen bron.

Anatomy of a Murder & Duke Ellington: 1959

Vormgever Saul Bass maakt de titelsequentie van Anatomy of a Murder. Met lichaamsdelen als puzzelstukken. Als het knippen en scheuren van Henri Matisse of Willem Sandberg. Orkestleider Duke Ellington schrijft de soundtrack met zijn arrangeur Billy Strayhorn. In 1959 functioneert Hollywoods studiosysteem nog. Het wordt een meesterwerk.

Met Duits accent presenteert Otto Preminger (1905-1986) de spelers. Anatomy of a Murder van rechter, visser en auteur John D. Voelker is gebaseerd op een waar verhaal. UCLA-professor Michael Asimov noemt het rechtbankdrama ‘probably the finest pure trial movie ever made‘. Als Pie-Eye speelt Duke Ellington piano met James Stewart.

Foto: Otto Preminger, Billy Strayhorn en Duke Ellington (vlnr) aan de piano in Anatomy of a Murder (1959) van regisseur/producent Otto Preminger