Der Lauf der Dinge met Fischli & Weiss (1987)

Zwitsers Peter Fischli en David Weiss zijn bekend door hun werk Der Lauf der Dinge (1987). Het dateert uit dezelfde tijd als Domino Day. De eerste televisieuitzending van december 1986 om zoveel mogelijk dominostenen om te laten vallen die door een groep mensen was opgesteld. De inspiratie van Fischli & Weiss is ouder. En komt eerder van de machines van Rube Goldberg of Jean Tinguely, de mobiles van Alexander Calder of videowerk van hun Zwitserse collega Roman Signer.

In beweging valt het ongelijksoortige gelijk. In een pakhuis is met eenvoudige materialen een 20 tot 30 meter lange onveilige opeenvolging van objecten gebouwd. De film duurt oorspronkelijk 31 minuten. Eenmaal in beweging ontstaat in een drama zonder personen een niet te stoppen kettingreactie. Vuur, water, zwaartekracht en chemie bepalen rol en duur van de objecten. Evenwicht, oorzaak en gevolg of precisie zijn bijzaak.

Honda benadrukt in 2003 met Cog geïnspireerd te zijn door Rube Goldberg. Reclame voor de Accord. Het neutraliseert claims van Fischli en Weiss. Kunst is voorloper van commercie. Da’s de loop der dingen.

Foto: Peter Fischli en David Weiss, Equilibres / Quiet Afternoon (1984)

Geschwister Schmid en Teddy Stauffer (1941)

S’Margritli und d’Soldate is een Zwitserse film van August Kern uit 1941. Ernstes und Heiteres aus der Grenzbesetzung, ernst en luim van de grensbewaking. Nu wordt de film nauwelijks nog begrepen. Sterren in het Margritli-lied zijn de Geschwister Schmid: Werner, Willy en Klärli. Vanaf de Parijse wereldtentoonstelling van 1936 beroemd met close harmony.

Margritli i lieb di vo Härze mit Schmärze,
I weiss nöd was isch mit mir gscheh.
Was cha mer do mache bi settnige Sache,
oh hät’ i di doch gar nie gseh.

Orkestleider Teddy Stauffer is een ander fenomeen. Leider van het succesvolste en meest Amerikaanse orkest van Duitsland. Zo swingend dat-ie in 1939 terugmoet naar Zwitserland. En in 1941 eigen orkest en land verlaat om het Mexicaanse Acapulco toeristisch te ontwikkelen.

Foto: Geschwister Schmid

George Clooney: A Tale of Two Coffees

George Clooney is in Europa het gezicht van Nespresso. Onderdeel van de Zwitsere multinational Nestlé. Sinds kort vindt-ie de aan de sociaal-democratie gelieerde Zwitserse non-profit organisatie Solidar op zijn weg. Het vraagt in een parodie hoe een betrokken VN-ambassadeur reclame kan maken voor een bedrijf dat koffieplukkers exploiteert.

De miljoenen die Clooney ophaalt zegt-ie te steken in films als in Good Night, and Good Luck. Het licht het McCarthyisme van de jaren ’50 door. Daartoe moeten we de commercials op de koop nemen. Clooney kan zelf inschatten hoe zijn geloofwaardigheid op de proef wordt gesteld.

YouTube 1: Parodie op George Clooney en Nespresso door Solidar

Foto: Good Night, and Good Luck (2005) met George Clooney en David Strathairn

YouTube 2: George Clooney en John Malkovich in Nespresso-commercial

The Birth of a Nation

Dit moet Washington DC zijn. Want de koepel van het Capitool is zichtbaar. En da’s geen toeval. Het is 10 november 1865. Kapitein Henry Wirz moet hangen. We zouden hem nu een oorlogsmisdadiger noemen. Als kampcommandant in dienst van de Zuidelijken werd-ie aan het eind van de burgeroorlog verantwoordelijk gesteld voor samenzwering en moord. Niet de Engelsen hebben dus ruim 30 jaar later in Zuid-Afrika de concentratiekampen uitgevonden. Wirz was Zwitser en tijdgenoot van de oprichter van het Rode Kruis Henri Dunant. Wie zou vergeten worden?

Alexander Gardner (1821-1882) is de fotograaf. Hij neemt op 7 juli 1865 ook de opgehangen moordenaars van president Lincoln op de korrel. Het regent en regenschermen bieden bescherming. Een natie stelt een daad. Oorlogen zijn bloedig en kennen een afrekening. Da’s de wetmatigheid. In The Birth of a Nation laat filmpionier D. W. Griffith een en ander 50 jaar later herleven. Zijn racisme achtervolgt hem weer.